Akraba dedikleri şey, sadece aynı soyadını taşımak değildir;
aynı sofraya oturup, farklı niyetler besleyebilmektir.
Gülerken gözünün içine bakıp,
arkanı döndüğünde içinden geçenleri saklayabilmektir.
En ağır olan da şudur:
dışarıdan gelen kırmaz insanı bu kadar,
ama içeriden gelen bir söz,
yıllarca içinden çıkmaz.
Akrabalar…
bayramlarda sarılan,
ama dert gününde mesafeyi ölçen insanlar.
Yanındayken kalabalık hissettiren,
ama düştüğünde ortalıkta görünmeyen gölgeler.
Kimi seni olduğun gibi kabul eder,
ama çoğu seni kendi istediği gibi görmek ister.
Yükseldiğinde susar,
düştüğünde konuşur.
Başarın sessiz geçer aralarında,
ama hatan dilden dile dolaşır.
Ve en acısı;
seni tanıdıklarını sanırlar.
Oysa bildikleri sadece geçmişindir,
şu anın değil, içinin hiç değil.
Bir gün anlarsın;
herkesle arana mesafe koymak zorunda değilsin,
ama herkesi kalbine de almak zorunda değilsin.
Çünkü akrabalık, kanla başlar…
ama değerle devam eder.
Ve bazıları,
sadece başlangıçta kalır.