En büyük borcum kendimedir.

“Beklentin ne kadar çok olursa, o kadar kırılıyorsun.”
Cemal Süreya

İnsan, en büyük yanılgısını başkalarında değil, kendi içinde kurduğu o görünmez dünyada yaşar.
Bir sözün ardına anlamlar dizer, bir bakışın içine ihtimaller saklar, bir sessizliği bile umutla doldurur. Gerçek olanın yalınlığı yetmez ona; hakikati eğip büker, içinden geçenlere benzetir. Ve sonra, kendi elleriyle kurduğu o narin dünyanın altında usul usul ezilir.

Beklenti…
Adı konmamış bir alacaktır.
Dillendirilmez, şart koşulmaz, hatta çoğu zaman fark bile edilmez. Ama içten içe, ısrarla karşılık bekler. Oysa kimsenin, bir başkasının kalbinde yazılmış cümlelerden haberi yoktur. Kimse, bize ait düşlerin yükünü taşımakla yükümlü değildir. Yine de insan bekler…
Görülmeyi, anlaşılmayı, olduğu haliyle kabul edilmeyi.

Ve her bekleyiş, insanın içini biraz daha açar kendine.

Çünkü o bekleyişlerin derininde, çoğu zaman farkına varmak istemediğimiz bir hakikat saklıdır:
Bizler, sandığımız kadar masum değiliz.

Sevdiğimizi söylerken bile, çoğu zaman sevilme arzumuzu büyütürüz. Anlaşılmayı isterken, anlamayı erteleriz. Karşımızdakini olduğu gibi değil, içimizde eksik kalan ne varsa onunla tamamlayacak bir parça gibi görürüz. İşte tam da bu yüzden, kırıldığımız yer aslında en çok kendimize dokunduğumuz
yerdir.

Ve insan, bazen en ağır darbeyi başkasından değil, kendi kurduğu hayallerden alır.

Çünkü hayal, gerçeğe çarptığında ses çıkarmaz; ama insanın içinde derin, yankısı uzun süren bir çatlak bırakır. O çatlak büyür, çoğalır, insanın kendine olan inancına kadar ilerler. Ve bir süre sonra kişi, neye kırıldığını değil, neden bu kadar kırılabildiğini sorgulamaya başlar.

Belki de mesele, beklentisiz olmak değildir. Belki mesele, beklentinin içindeki o ince, neredeyse görünmez bencilliği fark edebilmektir. Çünkü insan, başkasından beklediğini kendine vermeyi öğrenmediği sürece, her seferinde aynı yerden incinir.

Ve en sonunda anlar ki insan…
Kırgınlığı da, beklentiyi de, o derin sızıyı da kendi içinde taşımaktadır.

Bu yüzden belki de en büyük yüzleşme şudur:
İnsan, başkasından çok kendine borçludur.
Yeniköy Yazıları 10 Nisan 2025