En iyisi yeniden başlamak hayata.
Tıpkı bir çiçek gibi, baharda yeniden dirilmek, yeniden uyanmak: Merhaba!
Bazılarımızın hikâyesi başlamadan biter gözükse de, esen sert fırtınalara rağmen hayatın içinden türlü hengâmelere boyun eğmeden geçip gitmek gerek...
Ne tutar ki bizi, kendi korkularımızdan başka?
Hataların, günahların pençesine düşen mahkûmların içinden bir Yusuf olmak içindi belki bunca zulümat...
Birileri "Ben yaptım" dese de, kaderin de bir sahibi vardı elbette. Her kul, ömrünü küle döndürecek bir köleliğe namzetti...
Azat edecek olan yok mu, Yusuf’u yıllarca bağrında saklayacak bir Züleyha yok mu?
Kuyulardan kuyulara düşer, yıllara yayılan hasretleri sineye çekeriz.
Sonra saçlarımıza karlar yağar, ömrün son demlerinde üşürüz...
"Çok görüp çok dinledim" deriz. "Ama böylesi... İşte bu çok başka" diyecek ağır yükleri de taşırız. Kimseye belli etmeden bükeriz belimizi.
Onlar ihtiyarlıktan sanırlar.
Yine de hepimiz, kendi hayatımızın hem mahkûmu hem de hâkimiyiz. Iyi ki içimizde daima bize kendimizi hatırlatacak bir ayna vermiş yaratan: vicdan...
Bu ayna, kolay kolay kırılmaz. Fakat bir kere kırıldı mı, insan kendini eskisi gibi de göremez.
Sonra insan en çok kendine hasret kalır...
Mevsimler gelip geçmiş; evlatlar büyümüş, evlenip yuva kurmuşlar ve inan unutulmuş.
Henüz hayattayken..!
Yeniden başlamak dedik ya en başta. Nasıl ki toprağa ekilmeden yeniden dirilmek mümkün değilse, insan da ekilmeden filizlenmez. Bazen binbir zorluklarla yeşerttiğimiz sevdalarımız, ümitlerimiz, yarınlarımızı gömeriz. Buna mecbur bırakılırız. Ölüme engel olamadığımız gibi, yaratıcı tarafından hakkımızda mukadder olan şeylere de engel olamayız. Veda ettiğimiz onca şeyi feda etmek bize oldukça zor gelir.
Ancak dirilişe inananlar olarak, ölümden sonrası için çalışanlark olarak biliriz bu dünya tarlasının kurak toprakları filizlenmese de âhiretin -ebediyetin- toprağı mutlaka yeşertir sevdalarımızı ve ümitlerimizi. Burada bir kayıp olarak yitirdiğimizi sandığımız nice şeyleri orada karşımızda bulacağımızdan asla şüphe etmeden yaşamak yaratıcımıza karşı en önemli vazifelerimizdendir...
Yeniden başlamak... zaman alır, ümitleri törpüler ama yiten geri gelir bir gün.