Dördüncü Bölüm: Hastane Anıları

Barış, bir yandan Şirin’in tedavi sürecinde mikrop kapma riski, bir yandan da onların kendisine duydukları minnet duygusunun verdiği rahatsızlık nedeniyle onlardan uzak durmaya çalışıyordu. Bu şekilde aylar geçiyordu ve arada telefonla hal hatır sormak için görüşüyorlardı. Ama bir görüşmelerinde Bahadır:
“Barış Bey, isterseniz evimize de buyurun. Şirin’imiz bir hayli toparlandı ve neşesi yerinde. Hatta elleri sıcak olan amcasını soruyor. Ailenizi de alarak evimize bekleriz.” dedi.
Barış, buruk bir sesle: “Davetiniz için teşekkür ederim. Ama… benim bir ailem yok!” dedi.
“Özür dilerim, bilmiyordum!” dedi Bahadır. “Nedense hiç size ailenizi sormadık şimdiye kadar. Yine de sakıncası yoksa bekleriz.”

Daha önce hiç evlerine gitmemişti. Barış ertesi akşam tarif üzere evlerini buldu. Kapıyı üç güzel insan açmıştı. Şirin çok neşeli olarak, “Hoş geldin amcacığım!” dedi.

“Buyurun, oturun!” diye yer gösterdiler Barış’a.
Barış yine bu resmiyetten rahatsız olsa da oturdu. Birkaç hoşbeş ve hatır sormadan sonra konuya girdi.

“Sizlere nasıl söyleyeceğim bilemiyorum!” dedi. “Ben insanlık görevi olarak sizin çocuğunuza yardım ettim ve onu yaşama döndürdüm. Bunun için bana sürekli minnet duymanız, bana karşı resmiyet içinde ‘siz’ diye hitap etmeniz beni rahatsız ediyor.”

Elif biraz şaşkın: “Bu şekilde size rahatsızlık verdiğimizi bilmiyorduk, özür dileriz.” dedi.

Barış: “Anlamıyor musunuz? Ben sizinle ahbap, arkadaş, kardeş olmak istiyorum. Şakalaşmak, resmiyetten uzaklaşarak sizli bizli değil de senli benli konuşabilmek, oturup tavla oynayabilmek istiyorum. Çok şey mi istiyorum?” dedi ve devam etti.
“Farkında mısınız bilmem, şu küçücük Şirincik bile bana “’sen” diye hitabetti.”

“Haklı olabilirsiniz” dedi Bahadır. “Ancak biz Şirin’imizin hastalığına daha çok odaklandığımız için bunları düşünemedik. Tabi ki sizin gibi bir aile dostumuz olsun isteriz.”

“İşte sizden duymak istediğim sözler” dedi Barış. “Ben başka birisi de olsa aynı yardımı yapardım. Veya ben olmasam başka biri bu yardımı yapardı. İnsanlık bunu gerektiriyor. Benim hayalim… İnsanların birbirini sevdiği, yardımlaştığı bir dünya... Ve sizlerin de böyle bir dünya içinde yaşamanızı istiyorum. Bir ilik nakliyle Şirin’ciği yaşama döndürmeyi herkesin görevi olarak görmenizi ve fazla büyütmemenizi istiyorum…”

Elif söze karıştı: “Tamamdır, bu asil bir düşünce. Gerçekten bu kadar derin düşünemedik. Bundan sonra bir aile dostumuz, bir kardeşimizsin.”

Sonra ayağa kalkarak Bahadır’ın da elinden tutup ayağa kaldırdı ve Barışın yanına getirdi. Şirin’e seslendi, “Gel kızım yanımıza” dedi. Sonra Barış’a sarıldılar…

“Tamam mı Barış” diye seslendi Elif.
“İşte benim istediğim de buydu” dedi Barış.

Tekrar yerlerine oturdular ve Bahadır:
“Ailen olmadığını söylemiştin,” dedi “Sakıncası yoksa ailene ne olduğunu sorabilir miyim?"

“Benim de bir ailem vardı” dedi Barış. “Bir bebek bekliyorduk. Ama bebeğimiz ölü doğdu!”
Devam etti barış: “Eşim bunun şokunu atlatamadı, birkaç ay sonra o da yaşamını kaybetti.”

Bir hıçkırık sesi duyuldu.
Elif gözyaşlarını gizlemeye çalışarak:

“Bilirim ölü doğurmanın acısını,” dedi. “Şirin’i doğurduğumda benimle aynı odada kalan kadının çocuğu ölü doğmuştu.”

Elif gözyaşlarını silerek devam etti: “Ona sarılmıştım, birlikte ağlaşmıştık. Sanki bebeğini kaybeden benmişim gibi üzülmüştüm.”

Elif’in anlattıkları karşısında kalbi küt küt atmaya başlamıştı Barış’ın. Devamını merakla bekliyordu.

Elif yine gözyaşlarını sildi ve bir bardak su içtikten sonra anlatmaya devam etti.
“Hemşire bebeğimi emzirmem için yanıma getirmişti. O kadın da imrenerek bakıyordu. ‘Kucağınıza almak ister misiniz?’ diye sordum.”
“Biraz duygulandı, hafif bir gülümsemeyle başını salladı.”
“Hemşireye bebeği ona götürmesini söyledim. Kadıncağız bebeği kucağına alınca yüzündeki mutluluğu bir görseydiniz. Halen gözümde canlanıyor.” dedi.

Elif anlatmaya devam etti: “’Ne kadar şirin bir bebeğiniz var,’ dedi. Ayy… minicik elleri, ne kadar sıcacık. Bu şirin yavrunuza çok iyi bakın.” dedi ve hemşireye verdi.”

Barış bir türlü, “Hangi hastanedeydi?” diye soramadı. Ama o da ağlamaya başladı…
“Seni üzdüğüm için özür dilerim,” dedi Elif. “Acını yeniledim. Ne yapayım, gerçekten çok üzülmüştüm o gün. Sahi, senin merhume eşin hangi hastanede doğurmuştu?” diye sordu.

Kalbi küt küt atan Barış, aklına ilk gelen bir hastane ismi söyledi ama Elif’in doğum yaptığı hastaneyi ona sormadı. Çünkü bu anlattıkları hiç de yabancısı olmadığı olaylardı.

Elif Barış’a dönerek, senin acını daha fazla yenilemek istemem. Eğer istemezsen anlatmam ama isminin Şirin olmasının öyküsünü de iznin olursa anlatmak isterim.

“Tabi ki anlatabilirsin,” dedi Barış.

“O kadının ‘Ne kadar şirin bebeğiniz var… Bu şirin yavrunuza çok iyi bakın!’ sözleri hiç aklımdan çıkmadı. Kızımızı nüfusa kaydettirmeye gittiğimizde formu doldururken ismini ’Şirin’ yazdığımı ben değil de Bahadır fark etti ve beni ‘İsmini Şirin yazdın?’ diye uyardı. ‘Aaa… Affedersin aşkım’ dedim ve düzeltmek istediğimde, ‘İstersen hiç düzeltme aşkım’ dedi. ‘Bebeğimizin ismi de kendisi gibi Şirin olsun. Allah söyletti, vardır bunda da bir hayır,’ dedi."

(Sürecek)

Kadir Tozlu
06.04.2026