Bacanak koptu

Hayatımda gördüğüm garip insanlardan biriydi. Bencil, ekâbir, burnu büyük, dünyayı ben yarattım diyenlerdendi. Kader işte, köprüden geçince ah ah değivermişiz bir kere, böylece akraba oluverdik. Akraba akrep demişler ama benim çok güzel akrabalarım var, komşularım, arkadaşlarım vardı böylesi hiç olmadı.

Biz sıradan mütevazi insanlarız. Ya memuruz ya işçiyiz öyle kelli felli pek yok içimizde çevremizde bildik ülkem sıradanlığı bizimkisi, geçinip gidiyoruz. Bacanakla bacanak olunca işin rengi değişti hem akrabam hem komşum oluverdi. Eh bizde eski bildiklerimizle yaşamaya çalışıyoruz. Çalışıyoruz ama bacanak bir alem.

Her şeye bir bahanesi var. Her şeye bir itirazı var. Her şeye bir bildiği ve o bildikle müdahalesi var. Üstüne üstlük çekilmez bir çenesi var. Sofraya oturursun eyvah başlar. Tabaklar böyle mi konur. Çatal kaşık öyle mi tutulur. Şaka değil valla kafayı yersiniz. Şaşırır elinden kaşığın düşer, ya da iştahın kapanır lokma yutamazsın. Öyle densiz hadsiz bir de bunu şakaya vererek görgü kuralı medeniyet gibi lanse etmesi var ki hani ölür müsün öldürür müsün yani.

Evine geldiği zaman, ya bu koltuklar ne dökülmüşler, böyle perde rengi mı olur ne kadar zevksizsiniz ya, rahat ediyonuzmu bari burada, hani kalkıp vursan yeridir. Hatır gönül meselesi gözü çıksın katlanıveriyorsun.

Birisiden bahsederken o mu boş ver, yaramaz, ben onunla çay içmem yol gitmem. Falanca mı peh geç gitsin. Akrabayız diye uğruyorum yoksa haz etmem. Bacanak emekli olunca o heyheyle çekti deniz kıyısına taşındı. Oh be kurtulduk dedik.

Gitti ama senesi dolmadan sıfırlamış. Haberini alır olurduk. Oradan da bir iki şehir daha değiştirdi o yokluk peşini de bırakmadı zaten epey de yaşlanmıştı.

Baldız aradı, enişten hayattan koptu dedi, önce anlamamıştım meğer hak vaki olmuş. Ben cenazesine gidemedim. Uzak şehir imkânım olmadı. Eminim gömülürken bağırıyordur bu toprağın taşını niye ayıklamadınız. Ya da bu tabutun çivileri niye paslı diye feryat ediyordur.

Umarım huzur içindedir.


Coşkûnî