Bana yokuş yol demeyin bir daha. Baksanıza, çıkamıyorum artık. Yaşlandım mı nedir. Ama bu kadar çabuk mu yaşlandım ben ? Cevap veriyorum, evet. Sabahları inmek neyse iyi, akşamları çıkmak kötü. Her okul çıkışımda yorgunluğum hemen okunuyor yüzümde. Çocuklara bazen söyüyorum, gelin beni alın arabayla diye. Onlar da sağolsunlar gelip alıyorlar beni arabayla. Ama hep böyle olmaz bu. Şişkin göbeğimi eritmem lazım. Bunun için de yürümem, en iyi metod.Hadi ayaklarım, gaza bas biraz. Üşenme, üşenme...

Gözümde büyüyen yokuş yolu, aklıma getirmemek istiyordum aslında. İçimden sayı bile saymaya başlamıştım. Bakalım kaç adım geliyor, okulla bizim ev arası ? Bulduğum diğer yöntemlerden biri de buydu. Sanki teşekkür ediyor yokuş yol bana. Niye mi ? Niye olacak, zorlaştırdığım işi kolaylaştırdın diye.

Bak işte, bu pazar mesaideyim. Ustalar çalışıyor okulda. Yokuş yol, artık benim yolumu akşama kadar bekleyebilirsin. Gecikeceğim yani. Yorgun ifade veren yüzümü göremeyebilirsin hemen. Hep ben mi kaygılanacağım ? Var biraz da sen kaygılan.

Şimdiden bir şarkı saklıyorum sana. Sana yaklaştığım zaman söyleyeceğim. Ama şimdi değil. Kimler gelip geçti, haber verme bana. Bana, hiç duygulandın mı ? Hiç hayal kurdun mu ? Onu deyiver bana.