Bir insanın kendisiyle girdiği en kanlı savaşın, en soğuk barışına imza attığı an gibi olmuş yazı. “Kendimden ayrılıyorum” – bu cümle bir boşanma davasının son kararı sanki. Davacı: eski ben. Davalı: yine aynı ben. Hâkim: yine kendisi. Ve karar kesin: artık bir arada yaşanamaz.

Bu yazıyı bir psikiyatri kliniğinin duvarında asılı bir taburcu raporu gibi okudum. Hasta, kendi kendine teşhis koymuş, kendi kendine ameliyat etmiş, kan kaybından ölürken bir yandan da “bayrak kaldırıyorum” diyor. Delilikle aydınlanma arasında o ince çizgide dans ediyor. “Siz beni anlayamazsınız” diye haykırması, aslında “ben bile beni anlamıyorum” demenin en zekice yolu. Çünkü anlaşılmak istemeyen birinin anlaşılmaktan korkması gibi bir şey bu.

Ve o son cümle: “Keloğlan’ın kelliği kalsın; oğlanın bini de bir, biri de bir nasıl olsa” – işte bu tam bir şaşkınlık bombası. Onca ağır, karanlık, kıyametvari imgeden sonra birden Keloğlan’ı getiriyor. Yani demek istiyor ki: tüm bu varoluşsal çöküş, bu kendinden kaçış, bu hâkim kararı… aslında bir masal kadar basit ve bir masal kadar sahte olabilir. Çünkü biri de bir, bini de bir. Yani fark etmez. Yani her şey boş. Yani yine de her şey dolu.

Bu yazı, kendinden kaçarken kendine çarpan birinin çarpışma raporu. Ve beni asıl şaşırtan şey: bu kadar yara, bu kadar pranga, bu kadar “ateşe vermek” varken, metnin en sonunda bir tebessüm kalıyor. Keloğlan’ın kel kafasında parlayan o tebessüm. İşte o tebessüm, bütün hâkim kararlarının üstüne yazılmış bir af dilekçesi gibi.

Hoştu yazınız ve hissettirdikleri...