Dünyaya kazık çakmaya gelmedi ya, ölmüş...
Sırası gelen ölüyor zaten. Üzüldüm mü? Hayır!

İsmi lazım değil, kendisiyle yıllar önce bir konudan dolayı telefonda tartışmıştık. Ben alttan aldıkça delirmişti adam, tehdit etmişti beni. Mesele uzamasın, başım derde girmesin diye geri adım atıp özür de dilemiştim kendisinden. Bu tipleri iyi tanırım, kindar olurlar, inatçıdırlar, övülmeyi, pohpohlanmayı severler. Birilerine üç beş basit şarkı sözü vermekle kendilerinin de ünlü olduğunu sanırlar.

Okuyanlar ünlü ya, ünleri (!) ordan gelir. Peki ya karakterini nereye koyacağız? Bana sorarsanız küfürbaz, kibir abidesi, sevimsiz bir adamdı. İçim hiç ısınmamıştı. Nedense kör ölünce badem gözlü oluyor. Uzaktan davulun sesi de hoş geliyor. Adam ünlü ya. Olur o kadar. Öldüğünü duyan yazıyor bi şeyler. Çektirmişler bir iki fotoğraf fi tarihinden kalma. Onu da yayınlıyorlar milletin gözüne sokar gibi. O da samimiyetten filan değildir. Adam ünlülerin söz yazarı ya. Gizli de bir mesaj var burda. Sözde ünlü (!) birinin yanında çektirdikleri fotoğraflar kendilerine prim kazandıracak sanıyorlar. Onu da gördüm. İçinizi okuyorum sizin. Düzenbazlar sizi.

Sen kalp kır, kibir abidesi ol, hep ben de... Küfür et, iz sür, tehdit et, sonra da rahmet dileyim öyle mi? Yooo, kişiliğime, karakterime aykırı bu durum. Dileyen dilesin. Ben dilemem.

Allah’ın bir lütfu işte bana mahsus. Birisinin yüzüne bakayım, üç beş de kelâm edeyim o kişinin ne olduğunu anlıyorum. Çoğu kişinin göremeyip de benim gördüğüm bir şey var yüzlerinde. Bir maske, bir karanlık yüz, bir şeytani bakış, bir iki yüzlülük, bir sahtekârlık, haz alamadığım negatif bir enerji.

Ölmüş... İçimden hiç rahmet okumak gelmedi. Yine de Allah affetsin. Allah’ın kudreti büyüktür, kimim ki ben, ünsüz bir fani. Ünsüz harflere de ihtiyaç var, sadece ünlü harflerle konuşulmaz ki.

Ölmüş... Şimdi hesap vakti...

Vecdi Murat SOYDAN
30 Mart 2026, Isparta