Öncelikle herkese merhabalar. Hiç başlamam diye düşünüyordum ama bir de baktım ki yazmaya başlamışım bile. Elimden ne kadar gelse de veya ne kadar versem de bazen ne benim için ne de verdiklerim için yeterli oluyor. Bazen düşünmeden edemiyorum: Doğarken aldığımız bu bencilliği hiç bırakamayacak mıyız?

Dünyadan uzaklaşıyorum ama sonra bir bakmışım yine insanların arasındayım; yani yaşıyorum. Sadece üzülüyorum; algılar ve toplum normları beni içten içe geri çekilmeye, ağlamaya itiyor. Birilerine yine değer vermeye çalışıyorum. "Sevgi dediğin şeyde politika olmaz," diyorum ama kendimi o politik masalardan kalkamazken buluyorum. En üzücü olan ise aynı pencereden baksak bile aynı yere bakamadığım ve farklı pencerelerden aynı yere bakamayacağım yüzlerce insanın olması.

Mantık dediğin olgu bile herkeste farklı işliyor; bilişsel yapılara veya sistemlere girmiyorum bile. Aslında insan, toplum içinde kendini bir savaşta buluyor; sadece kimisi soyunuyor, kimisi zırh kuşanıyor. Hümanistlik bile insanı aşırı yıpratıyor. Yapılan açıklamalar bile yormaya başlıyor ve bu süreç hep yineleniyor. Sonrasında "toplumun yalnız insanları" gibi değişik kavramlar çıkıyor ortaya; ardından gelen süreç ise kendini kandırmalarla devam ediyor. Bazıları kendine yeni bir dünya yaratıyor, bazıları ise dünyayı tamamen değersiz buluyor.

Artık kelimelerim tükeniyor. Ortaya bir tablo çıkıyor: Kimsenin sahip çıkmadığı ama herkesin arzuladığı o tablo, unutulmaya yüz tutuyor ve böylece konu, hiç istemeden kapanıyor.

Değer yarat,Değerli Ol Atacan Çapraz