Her gün iyi bir haber okuma ümidiyle yazılı ve görsel medyaya bağımlı hâle geldik ve o, bizi bir zehir * bağımlısı kadar kötü bir duruma düşürdü...

Savaş ve ölüm haberleri insan ruhunu öyle güzel tüketiyor ki…

Bir şarkı dinlersem ve mutlu olursam diye suçluluk duymaya başladım.

Ne zaman bir çocuğu sevsem, savaşta acı çeken, ölen çocuklar geliyor aklıma.
Sanki onlara haksızlık yapıyormuşum gibi garip bir hisse kapılıyorum.

Bayramlar falan artık hiç sevindirmiyor beni.

Zaten kimin kimi kandırdığını, insanın mı Tanrı’yı, Tanrı’nın mı insanı kandırdığını hiç anlamadığım bir mesele bu.

Bazen hiçbir şey düşünmeden bir gün geçirsem diyorum. Bir arkadaşım kendince kara mizah yaptı:
“Mutlu bir Alzheimer hastası olmak istiyorsun,” dedi.

Yeminle, bu kalp artık bana tahammül edemiyor… :(

YILDIZ