Her gün içimdeki çocuk ağlayarak uyanıyor..İçimde babasını özleyen,hadi babama gidelim diye beni sürükleyen çocuğu teselli etmeye çalışıyorum...
Gidebilsek,babama gidebilsek bu rüyalar kadar kolay olsa ama bir yolu yok...
Bazen hayatımda bana verdikleri huzuru ve mutluluğu hissettiğimde gölgesi bile yeter dediğim insanlar yok değil...İyi ki varlar ve iyiki hayatımın bir anında onlarla olmuşum...
İnsanın babası çınar ağacı gibi,meyvesi olmasa da gölgesi yeter derler ,,Gölgesini görsem sarılır öperim...
Şimdi gölgesi bile yok,,,
Özlem cok derin bir his,,,Geçen her gün bir kazma darbesi gibi o derinliği deşiyor...
Günler geçtikçe çoğalıyor,cogaldıkça uçurum kadar korkutucu oluyor...
Rüyalar o uçurumdan korumak ister gibi,,,Babam özlemine düşmeyeyim diye rüyalarıma geliyor gibi beni hep koruyor...
En son içimde kalan burukluğu düzeltti,,Ben yetişemedim son anlarına ,sesini duymaya,elini öpmeye...Ben yanına gidinceye kadar yorgun bakıma girmiş ve uyutuyorlardı ve o uykulu haliyle gitti...Bana hoşgeldin diyemedi ya da iyi bakam gitceksen git diye uğurlamadı...Bedeni toprağa girmeden sesi gitmişti babamın ve ben yetişemedim sesini duymaya...
İçim öyle burktu ki rüyamda o yetişemediğim sahneyi canlandırdı,,,Ben onun yanına geldim Hoşgeldin dedi biraz oturup gidiyorum dediğimde iyi bakam iyi git yine gelirsin dedi sarıldık bu bir babanın evladını her yerde her zamn hissedip onun buruk kalmış kalbini düzeltmesiydi...
Biliyorum heran yanımızda,bizi hissedip içimizi rahatlatacak rüyalar veriyor ve arşın gölgesinden üzerimize gölgesini gönderiyor...
Şunu anladım ki kalben hissettiğin duyguların rüyalarda bir cevabı oluyor,,,
Şimdi gölgesi bile yeter dediğim kişilere hayatım boyunca dua ve teşekkür edeceğim... Gölgeniz üzerimden eksik olmasın...