İçimde bir oda var.
“Unutulma Odası”.
Orada duran hiçbir şey tam olarak kaybolmuş değil ha, sadece kimseyi rahatsız etmemek için sesini kıstım...
Bazen giriyorum oraya. Özellikle akşamları ışık eşyaların üzerinden çekilirken… İçimde bir kapı aralanıyor sanki. Hava biraz serinliyor. Kalbim, tanıdığı ama adını unuttuğu bir şarkıyı mırıldanır gibi oluyor.
Odanın ortasında duran ama görünmeyen bir masa var ve o masanın üzerinde yıllardır bırakıp gittiğim şeyler öylece duruyor. Yarım kalmış hevesler, söylemeye geç kaldığım cümleler, artık kimseye anlatamayacağım küçük sevinçler... Toz değil, ince bir unutma tabakası örtmüş hepsini. Dokunsam dağıla caklarını biliyorum, o yüzden çoğu zaman sadece bakmakla kalıyorum.
Biliyor musunuz unutmanın garip bir merha meti var. Acıyı olduğu gibi saklamıyor; köşelerini yuvarlıyor ve sesini kısıyor sadece.
Bir zamanlar içimi delip geçen bir anı, şimdi uzaktan geçen bir tren gibi , gürültüsü az, titreşimi derinde. Ama rayları hâlâ içimden geçiyor...

Bir köşede çocukluğum oturuyor, o odada.  Bana bakmıyor bile. Çünkü onu  “büyümek” denen uzun bir bahaneyle oraya bırakmıştım çok zaman önce. Yanında, eski bir ben var; biraz kırgın, biraz sabırlı, sanki şimdiki beni beklemekten vazgeçmiş gibi.

Odanın en tuhaf yanı burada hiçbir şey tamamen gitmiyor, sadece şekil değiştiriyor. Bir yüz, bir kokuya dönüşüyor bazen.Bir cümle, boğazda açıklayamadığın bir düğüme. Bir ayrılık, nedensiz bir yorgunluğa…
Bazen aynaya benzer bir yüzey beliriyor duvarda. Yaklaşınca kendimi değil, eksilen yerlerimi görüyorum. Sanki hayat, benden kopardığı parçalarla başka bir yerde sessizce devam ediyor ve o odada bulunduğum her an içimde küçük bir göç başlıyor. Sanki hatırladıklarım bavullarını topluyor,unuttuklarım kapının aralığından içeri süzülüyor gibi. Hangisinin ev sahibi olduğunu kimse bilmiyor işin garip tarafı ben de bilmiyorum.
Bazen odanın tavanından ince bir toz yağıyor. Aslında toz değil o, yarım kalmış vedaların ufalanmış hâli. Omuzlarıma düşüyor fark etmeden içime çekiyorum. Sonra bir gün onu,sebepsiz bir hüzün diye anlatıyorum başkalarına...
Bir çekmece var açmaya cesaret edemedi ğim. İçinde söylenmemiş “kal”lar, yarım bırakılmış “git”ler, sesine ulaşamayan “özledim”ler o kadar çok birikmiş ki çekmeceyi her yokladığımda içinden hafif bir sıcaklık sızıyor; sanki geçmişin nabzı hãlã atıyor orada...
Unutulma odasında zaman saatle ölçülmez. Orada yıllar bir nefes kadar kısa, bazen bir ömür kadar uzun olur. Bir sandalye gıcırdar mesela — bilirim ki biri kalkmıştır içimden, sessizce uzaklaşmıştır, geride sadece hafif bir boşluk bırakmıştır...
Bazen kendimi odanın ortasında ayakta bulurum; neyi bıraktığımı, neyi almaya geldi ğimi bilmeden. O an anlarım, insan çoğu zaman kaybettiklerini aramak için değil, artık taşımak istemediklerini usulca yerine bırakmak için döner geçmişine...
Bir de pencere var, dışarı açılmayan. Camına yaklaşınca kendi nefesim buğulandırıyor yüzeyi.
Parmağımla bir şey yazmaya niyetleniyorum ama kelimeler hemen siliniyor ,çünkü bazı duyguların adı yoktur sadece ağırlığı vardır...
Gece ilerledikçe oda biraz daha genişliyor sanki. Duvarlar geri çekiliyor, unutulmuş anılar aralarında fısıldaşıyor. Bir kahkaha yankılanıyor uzaktan, ardından eski bir suskunluk gelip yanına oturuyor. Hayat, burada sesini inceltiyor; kırılmasın diye.
Bazen düşünüyorum: Belki de unutmak, hatıraları yok etmek değil, onları incitmeden saklayabilmenin tek yolu. Her şeyi olduğu gibi hatırlasaydık, kalbimiz keskin kenarlı bir oda olurdu ve içine kimse giremezdi değil mi?
Unutulma odası aslında içimde açılmış küçük bir sığınaktı benim için. Kendimden kaçtığımda da, kendime döndüğümde de hep aynı yerde duruyor. Sabırlı, yargısız, sessiz…
Bir gün buraya son kez gireceğim belki. Masanın üzerindekilere bakıp hangisinin gerçekten bana ait olduğunu anlayacağım. Sonra ışık yavaşça çekilecek, oda derin bir nefes alacak.
Ve ben, içimdeki bu sessiz arşivin kapısını aralık bırakarak çıkacağım.
Çünkü insan, biraz yaşadıklarıdır ama en çok, unuttuklarının bıraktığı boşluktur...


kızılcan 26