Her insan, dertsiz güzel günler ve sevdikleriyle birlikte yaşanacak uzun bir ömür diler Gündelik hayatın koşturmacası içinde küçük sorunları geride bırakıp, umut dolu bir ayları ve yılları devirmek hepimizin ortak arzusudur.
Yaşam, sadece bu dileklerden ibaret değildir.
O, aynı zamanda sert gerçekleriyle bizi eğiten, kibrimizi törpüleyen ve en büyük iddialarımızı bile bize yutturan acımasız bir öğretmendir.
İnsan, öfke, kırgınlıkla kesin ve büyük laflar eder
"Asla affetmem," Ölse mezarına gitmem," gibi cümleler ağzından çıkar ,
Bu sözlerle, kendi irademizin hayatın akışından daha güçlü olduğuna inanırız.
Kendimizi olayların merkezine koyar, adeta kendi hayat filmimizin hem yönetmeni hem de başrol oyuncusu sanırız.
Ancak hayatın ilginç bir adalet anlayışı vardır:
Bizi en iddialı olduğumuz yerden sınar.
Dün varlığını bile kabul etmek istemediğimiz birinin cenazesinde, bizi en ön safa, hatta bazen o cenazenin "sahibi" konumuna getiriverir.
İşte o an İnsan "pire kadar bile hacmi olmadığını" anlar.
Geçmişte ne kadar anlamsız gurur savaşları verdiğini, ne kadar boş yere kendini yorduğunu fark eder.
Yıllarca süren çabalar, kavgalar, hırslar; hepsi o günün gerçekliği içinde anlamını yitirir ve yaşamın akışına karışıp gider. Geriye dönüp bakıldığında, tüm o yaşananlar sanki başka birine ait bir film şeridi gibi gelir. "Bunu ben mi yaptım?" ya da "Ben mi başardım?" soruları, yaşananların ne kadar da geçici olduğunu yüzümüze vurur.
Peki, tüm bu gelip geçici mücadelenin sonunda elimizde ne kalır? Maddi birikimler, kazanılan zaferler ya da haklı çıkılan tartışmalar mı?
Yaşamın sonunda geriye, insana dair en temel değerler kalır:
Saygı, sevgi , hürmet görme ve de sağlık !!
İnsanların hafızasında nasıl bir iz bıraktığımız, kalplerde hangi duyguları yeşerttiğimiz, bizim bu hayattaki gerçek payımızdır.
Asıl trajedi, tüm bir ömrü büyük iddialar ve anlamsız kavgalarla geçirip, bu en değerli paydan hiç alamamaktır.
Pislik lanetlenen bir insan olarak da yolcu olmak vardır !!
Allah bunu hiçbir kuluna yaşatmasın .


Orhan Gülaçar