YORULDUM ARTIK

Üzgünüm!
Konuşamıyorum artık.
Konuşuyor olsam bile ne derdimi anlatabiliyorum ne de bir anlayan var.

Havanda su dövercesine, yığın yığın sözcükleri seslerle yoğurup birileri anlasın diye, iletişimin manasız olduğuna ikna ediyorum kendimi.

Konuşanı dinleyen mi?
Boşverin Allah aşkına…

Konuşanın akıcı konuşması, doğruları söylemesi yetmiyor azizim.
Konuşan aynı zamanda güvenilir olmalı!

Ben mi?
Nasılsa ben kendimden eminim.
Kendimden emin olduğum için de dinleyenin dinleme becerisindeki samimiyetini sorguluyorum.

Nihayetinde inanıp inanmamakla başlıyor her şey.
Konuşan, iletmek istediği konuyu anlatırken ileti alıcı tarafından dinlenmiyorsa, anlaşılması da mümkün değil.

Bakmak ile görmek aynı şey olmadığı gibi, dinleme ile duymak da aynı şey değil.
Çünkü iletiyi alması gereken kişi sizi dinlemek yerine sadece duyuyor.

Çünkü o, konuşanın sesi kulak zarını dövdüğü sıralarda, siz sustuğunuzda vereceği yanıtları hazırlıyor zihninde.
Ki onun zulasında hep verilecek bir karşıt yanıt var zaten.

Evet, görünüşte bir konuşan ve bir de dinleyen kişinin varlığından söz edebiliriz.
Yalnız ne konuşanın ağzından çıkan sözcükler dinleyene varıyor ne de dinleyenden bir geri besleme oluyor.
Çünkü dinleyen aslında dinlemiyor; sadece duyuyor.

Bu yüzden konuşamıyorum artık.
Çünkü şuna inanıyorum;
Kimse dinleme becerisini geliştirmiyor.

Çünkü dinleyen, konuşanın söylediklerini sentezleyemiyor.
Çünkü dinleyen, konuşan karşısında kendisini aşağılanmış hissediyor.
Çünkü dinleyen, “Orada tam da onun yerinde ben olmalıydım.” hasetliğini yaşıyor.
Çünkü dinleyen empati kurma becerisinden yoksun.
Çünkü hissederek dinlemiyor.

Çünkü konuşanı anlayarak dinlemek apayrı bir yürek işidir!

Üstelik konuşanın anlaşılmak gibi bir beklentisi de yoktur.
Ne var ki insan duymak istiyor bazen…
Sessizce duymak.

“Ama sen de…” diye başlayan bir savunmaya girmeden…
Sadece senin acına, çektiğin acıdan dolayı kıvranışına hürmeten, empati kurarak ve odaklanarak dinlemek.

Ya da ebediyen susmak.

Yoruldum artık.
Konuşamıyorum.

Efkan ÖTGÜN