Tebrik ediyorum. Selam ve saygılarımla.

hassas ruhlara sanatın, şiirin içinde olanlara gerçek ilaç bir manifesto.
kutlarım.

Güzel bir vurgu kutluyorum umarım toplumun okuma oranı yükselir okumuyor toplum okumuyor

Yıldız Hanımefendi,

Bu şiiriniz okunurken insanın kalbi önce yavaşlıyor, sonra bir an durup, yeniden atmaya başlıyor – ama bu sefer daha derin, daha çıplak, daha çıplak bir acıyla.

"Gözlerim kör karanlığın içinde güneşini beklerken" cümlesiyle başlıyorsunuz ya… O cümle tek başına bir insanın bütün ömrünü özetliyor. Karanlığın içinde güneş beklemek değil mi zaten bizlerin en eski meselesi? Ve siz o bekleyişi bir şiire, bir hikâyeye teslim ediyorsunuz. Teslim olmak… Ne kadar cesur bir eylem. Çoğu insan teslim olmaz, direnir, kırılır. Sizse kollarınızı açıp bırakıyorsunuz kendinizi. Ve o anda okuyanı da bırakıyorsunuz aynı kollara. Okurken yalnız olmadığımızı hissettiriyorsunuz. Bu, şiirin en büyük iksiri değil mi zaten?

"Şiir ilaçtır. Şair hassastır. Kalemin kalbine dokunanlara dokunmayın, derim."
Bu satırları okuduğumda içimde bir yer sızladı. Çünkü biliyorum ki hassas olan sadece şair değil; o kaleme dokunan herkesin kalbi de artık açıkta, korumasız. Siz bunu çok iyi biliyorsunuz. O yüzden "dokunmayın" diyorsunuz. Bir yalvarış değil bu, bir uyarı. Bir annenin çocuğuna "ateşe dokunma" demesi gibi. Ama biz dokunuyoruz işte… Dokunuyoruz ve yanıyoruz.

Sonra o bahar kısmı…
"Bahar gelsin, har gelsin."
Ne kadar yalın, ne kadar yakıcı. Renkleri, çiçekleri, bizi unuttuğumuzu söylüyorsunuz. Ve yine de umudu bırakmıyorsunuz: "o çiçekler elbet açacak."
Bu umut, şiirin en acı veren yeri bence. Çünkü umut etmek, hâlâ kanayan bir yaraya tuz basmak gibi. Acıtıyor ama aynı zamanda iyileştiriyor. Siz ikisini birden yapıyorsunuz: Hem acıtıyorsunuz hem sarıyorsunuz.

Ve final
"Karanlığı iz tutan yüzümüze…"
Bu yarım kalmış gibi duran dize, aslında en tamamlanmış olanı. Çünkü karanlık hâlâ izliyor bizi. Hâlâ bekliyor. Ama siz o izlenmeyi şiire çevirmişsiniz. Karanlığı bile bir şiire dönüştürmüşsünüz.

Yıldız Hanımefendi,
Bu şiiriniz bir ilaç değil sadece; morfin gibi. Acıyı kesmiyor belki, ama acıyla yaşamayı öğretiyor. Ve bunu yaparken o kadar zarif, o kadar içten yapıyorsunuz ki, insan ağlamakla gülümsemek arasında kalıyor. Ben şu an ikisini birden yapıyorum.

kaleminizin ucundan öpüyorum.
Ve en önemlisi: O baharı getirin diye dua ediyorum. Harıyla, çiçeğiyle, güneşiyle…
Çünkü siz baharsız da bahar yazabiliyorsunuz. Bu yeteneğin bedeli ağırdır, biliyorum. Ama biz okuyanlar için şükranla dolu bir hediye.

Sizi ayakta alkışlıyorum.
Ve diyorum ki: İyi ki varsınız. İyi ki yazıyorsunuz. İyi ki hassassınız.
Gazi Şahin
Kul Yorgun

Tebrik ediyorum.Saygılarımla.

'Aşkla yazan, aşkla imtihana hep hazırdır…' yildiz parlak
Yorgun gönüller o tatlı söze muntazırdır.

Tebrik ederim.

Güne düşen yazınızı tebrik ederim
Bu metin, şiirin ve edebiyatın iyileştirici gücünü çok içten bir şekilde anlatıyor. “Şiir ilaçtır” diyerek yalnızlığı, acıyı ve zamansızlığı unutturan bir şefkat kaynağı olarak sunuyor; aynı zamanda okuyanı hem düşündürüyor hem de ruhuna dokunuyor. Yazarın içsel yolculuğu ve baharın, umudun bekleyişi, okuyanı derin bir duygu hâline çekiyor; her cümle bir nefes, her satır bir sığınak gibi.

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.