Anladımki sevebildigin kadar Yaşıyorsun.sevmeyi becerebilmeliyiz aksi hayatta hiçbir hikaye yokturki ölüm son noktayı koymasın.
İnsanın bir anlatıya yönelebilmesi için önce kendisi anlaması lazım .Kendini tanıyan yaşamı tanımaya meyilli bir ruhun karekterini taşır.
Neyi anlatabilirizki özgür olmadıktan sonra açıkça kabullenelimki özgür değiliz. Tüm dış etkenler buruygan emirler ruhumuzu törpülemekten öte bir hikaye anlatmıyor bize.
Düşünelimki belkide vazgeçmek lazım hayellerden.Esmer ruhlu kadere boyun eğmek lazım.Akcigerde başlıyan bir hücresel hastalık yada beynin içinde Glioblastoma multiforme nasılda koprır sizi hayal kurmaktan.Önemsediginiz ne varsa anlamı kalmaz artık .Kısık sesli bir fahişe dürtüsünde tükenir umut siz bunu anlamazsınız.
Biliyormusunuz tüm düzen körpe yetimleri öteler gerilerede kimseler oralı olmaz.İşsiz erkekler ve namuslu kadınlar namussuzca ezilirler bu rezil düzende. Ah akdenizte temizlemez bu kirleri.İbadet hanelerde cwenneti anlatırlar fakir ruhlara. Cennet çok ötede ölümün arkasında bir hikayedir sanki.Kafdagının ardında yada arafta bir yerde tükenirken ömür.Tüm günahlar heybenizde yüreğiniz yorulur bu yükte.
Daha evvel söylemiş olmalıyım ben devrimci kadınları severim sıradışı kadınları onlarla bir üzüm baçhçesinde şaraplar içerim hayeller kurup.Sonra vaz geçerim kendimden.
Ben devrimci kadınları severim cesaretli kadınları. Gözleri kara kara bakmalı hayata. Saçları rüzgarlara arkadaş. Bir rakı sofrasında şiirler okumalı nazımdan. Onunla hayatı çizebilmeliyiz tuvala.
Düşünmek ve sorgulamak işin derinine inmeye çalışmak görünenin ötesini anlamaya uğraşmak . Gerçeki bir bakış açısını kendi yaşam kulvarında esas olarak görmek .Tüm yapmaya çalıştığımız bu olmalı .Bunu başara bilirsek bizden sonraki nesillerin daha bir yüksüz yaşam yolculuğunda var olmalarına katkı verebiliriz diye umutlana biliriz.
Ankara olmalı gençliğimiz. Islak yorgun bir sabahında gecenin.
Kızılayda bir otobüs durağında. bakıp Gözlerine sevdanın
Yaşamak neyse artık ona kavuşmak olmalı özlem.
Çok kadınlar sevdim Ankara biliyorsun.çok kayıplarım oldu benim sensizken.
Güneş her sabah doğar olsada bizim karanlığımıza mahkumiyetimiz devam ediyor.
Degerli dostlar sizce var olan bir bilgiyi nasıl anlamlandırabiliriz. Dogrulugu bir yana bilginin bütüncesinde kendimizi nasıl bir açıda konumlandırmalıyız.Düşüncenin içsel yapısı var olanı anlamlandırmada bize ne söylüyor.
Kış ne kadar sert geçerse geçsin an gelir yine bademler çiçek açar. Güneş ısıtır.Kalp sever.Önemli olan gidecek olana ‘çekip gitme sakın ‘ Diyebilmeyi becerebilmek ne dersiniz.