Sıra
DenizBank’tayım, içeri girmek için sırada bekliyorum.

Kapının hemen ağzında, benim önümde ilk sırada duran bir aPlamız var. Bir ara ardına döndü,
“Sırayı bozmayın!” diye bağırdı çağırdı. Belli ki asabi. Milletten ses yok, bende de çıt yok.
O içeriden çağrılmayı bekliyor; o içeri bir girse, ardından bankaya gürpüden ben de düşeceğim. Beklemekten yoruldum çünkü.

Öteden biri geldi, direkt içeri girdi, yürüdü gitti. Ne güzel; sıra mıra yok, oh be dünya varmış, kaygısız.

Ondan sonra, yanında üç yaşlarında bir kız çocuğu olan bir kadın geldi. Sanki benim önümdeki aPlaya,
“Sen de kimsin? Senin raconun ancak arkandakilere söker; bana vız gelir, tırıs gidersin. Seni kim takar ki?”
dercesine bastı kapıya, içeri girdi gitti. Ne güzel.

Bir başkası daha geldi, içeri girdi.
Bir başkası daha.
Bizimki hâlâ arkaya sataşıyor.

Şöyle omzuna hafifçe vurdum:
— Kusura bakmayın da arkanızda bir tek beni tutuyorsunuz, geri millet hep içeri girdi, işini gördü, çıktı bile, dedim.

Şimdi de ondan çıt yok. Bekliyorum bakalım, beni ardında daha ne kadar bekletecek…

Hülya Ekşi