FIRTINA
Fırtına bir anda bastırmadı. Önce uyardı. Camlar titredi, uzun uzun ıslık çaldı, kapı aralığı inledi. Ev, sanki olacakları biliyordu.
Masadaki fincan devrildi. Kalkıp silmedim. İki saat öncesi baktığım fal içler acısıydı. Silsem ne degişecekti sanki...Her taraf kirlensin ne fark eder. Benim içim gitmiş bir kere.
Pencereye yaklaştım. Rüzgâr camı yumrukluyordu. “Gir” dedim içimden. “Ne varsa yık.” Zaten beni yıkan yıkmış, bir de sen yık. Bir zamanlar içimi ısıtan aşk, şimdi buz gibi. Sibirya soğugundan beter.
Anlamsızca dışarıya baktım. Ağaçlar köklerinden yıkılacak nerdeyse. Bekledim ama fırtına dinmedi. Baktığım fal gerçek çıkmıştı. Heryer karanlık ve çıkmaz sokak. Sustum. Beynim çalışmaz oldu. Bütün olumsuzluklar camı zorlayan fırtına gibi beni esir almak istiyordu. Daha ne kadar badireler atlatacaktım, bilemiyorum.
Pencere ıslık çalmaya devam etti. Gözümü kırpmadan sabahı ettim.