ŞAİRLER

Şair ruhlu insanlar vardır; onlar dünyaya farklı bir zaviyeden bakarlar. Herkesin bakıp geçtiği bir detaya derin anlamlar yükleyebilirler.

Naif insanlardır şairler... Aynı zamanda iyi birer okur ve iyi birer dinleyicidirler. Başkalarının acısını ve sevincini kendi yüreklerinde hissederler. Gönül insanıdır şairler…

“Gönül güzel bulursa, kıymet ve baha nedir?
Suretin güzelliği belli ki bahanedir.”

diyen Zeki Ordu, namıdiğer Sükûti’nin dizelerinde bu derinliği hissedersiniz. Onların öfkeleri ve hüzünleri, tıpkı İsa Yar’ın dizelerindeki gibi sessiz ve derindir:

“Söz biter!
Aynada yalan,
Gönülde talan biter.
Gölgeler uzar, herkes çekip gider.
Bir ben kalırım geriye; öfkeli, sessiz...
Alır gölgemi giderim…”

Şairler, mutluluk kadar hüznün de insanı büyüten bir yanı olduğunu bilirler. Kelimeler onların kaleminde bazen acı, bazen hüzün, bazen de söze ahenk katan birer nota gibidir.

Hayatın tam içinde yaşar şairler; fildişi kulelerden bakmazlar dünyaya. Onların gayesi tanınmak ya da ünlü olmak değil; bir yankı bulmak, anlaşılmak ve hayata anlam katmaktır.