Şimdi susuyorum... Ama bu sessizlik, içimdeki o devasa gürültünün sadece bir maskesi. Sana gitme demiyorum, diyemem. Ama gitmeden önce, bir kadının bu dünyada nasıl sevilebileceğine dair son büyük dersini almanı istiyorum. Çünkü ben seni, sıradan bir adamın bir kadını sevdiği gibi sevmedim.


Ben seni, bir ressamın ömrü boyunca beklediği o tek ışık huzmesini tuvaline hapsetme arzusuyla sevdim. Seni severken sadece yüzüne, gülüşüne ya da o büyüleyici gözlerine bakmadım; ben senin ruhunun en saklı bahçelerinde dolaştım. Kimsenin girmeye korktuğu, senin bile kendine itiraf edemediğin o karanlık ve kırgın yanlarını birer birer öptüm. Herkes senin parıltını severken, ben senin sönük kalmış umutlarını, uykusuz gecelerini ve sessiz hıçkırıklarını sevdim. Seni sevmeyi, kendime bir kimlik edindim.


Seni öyle bir derinlikle sevdim ki; bazen kendi varlığımı unutup, senin nefesinde hayat buldum. Avuç içlerindeki çizgilerden kaderimi okudum, sesinin tınısında en huzurlu limanlarımı buldum. Sen uyurken, kirpiklerinin gölgesinin yanağına düşüşünü saatlerce izledim; sanki o an dünya durmuş da, evrenin kalbi sadece senin göğsünde atıyormuş gibi... Seni sadece sevgilim değil, sığınağım, duam ve en büyük imtihanım bildim. Benim sana olan bu sevgim, kelimelerin sığabileceği bir kap değil; o, ucu bucağı görünmeyen bir okyanustu.


Şimdi gidiyorsun ya... Sanıyorsun ki bu sevda burada biter. Ne kadar yaşarsan yaşa, ömrün benim sana verdiğim bu sevginin gölgesinde geçecek. Kimi tanırsan tanı, hangi masaya oturursan otur, karşına çıkan her adamda benim sana olan o sarsılmaz inancımı arayacaksın. Bir gün biri sana "Seni seviyorum" dediğinde, o sözün içindeki boşluğu fark edeceksin. Çünkü hiç kimse, bir cümleyi benim sana baktığım gibi kuramayacak. Hiç kimse senin en küçük hüzünlerini, en büyük fırtınaları durdurur gibi dindiremeyecek.


Seni hiç kimse, benim sevdiğim o kutsal yerden tanımayacak. Çünkü ben seni, senin bile kendini unuttuğun anlarda hatırında tuttum. Senin için dünyayı karşıma alırken bir an bile tereddüt etmedim. İşte bu yüzden, gittiğin her yerde benden bir parça taşıyacaksın. Bir şarkı çalacak, içinde "sadakat" geçecek; beni düşüneceksin. Bir şiir okunacak, "vazgeçilmezlikten" bahsedecek; yüreğin sızlayacak. En çok da, gerçekten sevilmeye ihtiyaç duyduğun o yalnız akşamlarda, benim sana olan o devasa aşkımın yokluğuyla üşüyeceksin.


Git... Ama şunu bil: Sen benim kalbimde bir mühürsün. Ben ise senin hayatın boyunca uğrayacağın her durakta, asla bulamayacağın o tek gerçek evinim. Bir gün dönmek istersen ya da bir gün pişmanlık kapını çalarsa, hatırla; ben seni herkesin terk ettiği o kuytularda, herkesten daha çok ve her şeyden daha saf sevdim. Ve ne yazık ki güzelim; dünya üzerinde hiç kimse, bir kez daha senin için bu kadar çok yanmayacak.


(KOR)