Hiç kalbinizin üşüdüğünü hissettiniz mi? Böyle sanki içini açıp buzla doldurup geri kapatmışlar.O soğuk bütün bedeninize yayılıyor ve acıtıyor da.İşte tam şuan öyle hissediyorum.Sıcak bişey içsem de, kalın giyinip battaniyenin altına girsem de o soğukluk geçmiyor.Tam tersine artıyor daha çok canımı yakıyor.Hep kendimi Odysseus’a benzetirdim hani şu Odysseia destanındaki tekmil Odysseus. Ordan oraya yıllarca sürüklenmiş, ihanete uğramış, kayıplar vermiş yüzlerce ama buna rağmen kimseye kin gütmemiş , kimseden nefret etmemiş. Yumuşacık kalmış yüreği.Ben de öyleydim ya, nefret etmedim kimseden.Bana bir fenalık etselerde ben onlara aynı şeyle karşılık vermedim.Tam tersine korumak istedim her tehlikeden.Yine olsa yine yapardım.Ama anlayamadığım şuydu benim ; neden benden nefret edildi , neden bana canavar gözüyle bakıldı? Hayır bu benim hissim değildi bu benim gördüklerimdi. Evet kimsenin yanında yerim, yurdum yoktu benim.Bir yere ait değildim aykırıydım , herşeyden farklıydım.Ama bu beni canavar yapar mıydı? Ben canlarını yakmaya bırak , ayaklarına taş değmesin diye canımı yollarına sererken onlar nasıl bu kadar canımı kolay yakabildiler.Hadi varsın yaksınlar lütuftu bu benim için. Ama neden bana o iğrenç bir canavarmışım gibi baktılar. Bir kez olsun dinlemediler.Dinleseler en azından bunu yapsalar anlayacaklardı beni. Onları korumak için neler yaptığımı...Hayır ben onları yanlış şeyden korudum değil mi? Şuana kadar kendimi kandırıyordum öyle değil mi? Ben onları en başından kendimden korumam gerekliydi. Belki de bu yüzden benim yerim olmadı hiç. Özür dilerim...Hepinizden özür dilerim.Sizi kendimden koruyamadım ben...En basit şeyi bile beceremedim