Pazar günleri, haftanın değil insanın nabzını tutar. Saatler yavaşlar, duvarlar daha çok dinler, insan kendi sesini kaçacak yer bulamadan duyar. Bugün de öyle bir pazar. Takvim, bir yılın sonuna doğru yapraklarını savuruyor ama içimdeki muhasebe çoktan başlamış.
Bitmek üzere olan yıl… Bana sorarsan, bana pek bir şey katmadı. Ne büyük sevinçler bıraktı avuçlarımda ne de “iyi ki” dedirtecek anlar. Sanki yaşandı ama iz bırakmadı. Günler geçti, ben içimden geçemedim. Önümüzdeki yılın farklı olacağına dair içimde güçlü bir umut da yok doğrusu. Belki daha düzenli, belki daha sessiz… Ama mucizeli değil. İnsan belli bir yaştan sonra yıllara temkinli bakıyor; beklentilerini azaltıp dayanma gücünü artırıyor.
Böyle zamanlarda insanın tutunacak bir şeye ihtiyacı oluyor. Benim için bu, romanlar. Özellikle polisiye romanlar. Çünkü orada en azından bir düzen var. Bir karmaşa başlıyor ama sonunda bir açıklama geliyor. Hayatta çoğu zaman olmayan şey tam da bu: Sebep ve sonuç. Polisiye romanlarda kötülük bile mantıklıdır; iz sürülür, parçalar birleştirilir, sis dağılır. Gerçek hayatta ise sis bazen hiç dağılmaz.
Bir dedektifin sayfalar boyunca sabırla ilerlemesini okumak bana iyi geliyor. O adam ya da kadın, benim çözemediğim duyguları çözüyor sanki. Benim adını koyamadığım boşluklara bir isim buluyor. Her cinayet çözülürken, içimde küçük bir şey de yerine oturuyor. Adalet değil belki ama anlam duygusu.
Pazar günleri roman okumak, haftaya hazırlanmak değil; hayata katlanmak için yapılan sessiz bir provadır. Kahve soğur, sayfalar ilerler, dışarıda hayat devam eder. Ben ise bir başkasının hikâyesinde kendime kısa bir mola veririm. Bu mola, gelecek yılın da en büyük tesellisi olacak gibi görünüyor.
Belki yeni yıl bana da bir şeyler borçludur. Belki değildir. Ama ben rafımdaki kitaplara bakınca şunu biliyorum: Bazı hikâyeler yarım kalmaz. Ve bazen insanın en büyük umudu, bir sonraki sayfadır.
Bütün dostlara yeni yıllarında sağlıklı, mutlu pazarlar diliyorum.