Sevmek bana hep kolay geldi;
içimden taşanı saklamadım hiç.
Ama sevilmek…
Sanki her defasında biraz daha susmam,
biraz daha eksilmem gerekiyordu.
Yorulduğumu fark ettim.
Kendimi bölerek çoğaltamadığımı anladım.
Durduğumda gidenler oldu.
Ve ben o sessizlikte şunu hissettim:
Beni tutan şey sevgi değilmiş,
verdiklerimin alışkanlığıymış.
Bazı insanlar kalbe dokunmaz,
kalbin ne kadar dayanabileceğine bakar.
Peki ya gidenler?
Özlemezler…
Çünkü özlemek için kalp gerekir.
Onlar durmaz, dönüp bakmaz.
Sadece yön değiştirirler.
Bir kapı kapanınca
başka bir kapının kolunu yoklarlar.
Aynı açlık,
başka bir yüz…
İnsan kaybettiklerini arar,
onlar ise bitecek imkânın
yerine yenisini.
O yüzden gidenler ardında boşluk bırakmaz;
sadece sessizliği temizler.
Bu kısa hayatta
artık kimden ne alındığını değil,
kime ne hissettirdiğimi önemsiyorum.
Kalanlar, kalbimle kaldı.
Gül Hatun — ruhumdan
25.12.2025