Solup giden çiçekler gibi ellerimde tükenmiş umutlarla ortada kalakalmış halde yazıyorum bu satırları. Hayata karşı yeşerttiğim her bahçe birer birer yolunup, talan edildi. Artık verimsiz, kuru, boş bir araziden farksız ruhum ve kalbim. Geçen zamanın iyileştirdiğini iddia eden herkesin yüzüne " yalan söylüyorsun" diye bağırmak geliyor içimden. Çünkü zaman acımasızca akıp, giderken yanında sevdiklerimi, benliğimi, çocukluğumuda götürdü ve ben sadece arkasından onu seyredebildim. Uzattığım güçsüz ellerim benden gidenlerin hiçbirini yanımda tutmaya yetemedi.


Daha doğarken mutluluktan sürgün yediğimi farettiğimdeyse yanımda yalnızlıktan başka bir dost görememiştim. kimsenin beni göremeyişinden sığındığım bağımlıIıklarım, kaçtığım tenhalarımla hep biraz daha öldürdüm kendimi. Oysa bir kişi bile anlayabilseydi, gözlerime bakıp gerçekten içimi görseydi, " düzelmeyecek belki ama bende bu yolda senin yanındayım." deseydi belkide bu kadar geri dönülmez bir hâl almayacaktım. Şimdi "seni anlıyorum" diyenler sadece anladıklarını zannederek bakıyorlar gözlerime. Gerçekten görebilen,hissedebilen iki kişiyse terkedip yapayalnız bıraktı beni. Biri toprağın altına girdi, diğeri mahvolacağımı bile bile sırtını çevirdi. Böylece içimdeki o cıvıl cıvıl kız çocuğu öldü, hayatımın renkleri bir bir soldu. Bundan sonrasının benim için hiçbir anlamı kalmadı.

Şimdi bu haldeyken geceler zindan, gündüzler pranga gibi sarmış hayatımın her yanını. kalbimden katre katre kanıma, bütün vücuduma karışıyor bu acı. Daha ne kadar bu halde devam edebilirim bilmiyorum fakat tanrı biliyor ne istediğimi ve daha fazla dayanacak gücümün kalmadığını.