Bu gün hava oldukça kapalı. Ne parka çıkabildik, ne de sahile indik. Balkonda koltuğuma oturup bahçedeki ağaçları seyretmeye başladım. Sol tarafımda garajın yanı başında nar ağacı biraz ötesinde incir ve kayısı yan tarafında bana yetecek kadar ıvır zıvır koyduğum çardak ve henüz anlayamadığım birkaç ağaç var. Bunlarda bana yetip artıyor. Bahçemi seyretmek bile benim için en büyük mutluluk.
Aklıma estikçe yazıyorum. Benim için yazmak bambaşka bir mutluluk. Bana iyi geliyor. Son on beş gündür hiç ambulansa ihtiyacım olmadı. Yavaş yavaş iyileşiyorum. Bu günlere çok zor zamanlardan geçip geldiğim için, nefes alıp vermenin ne büyük zenginlik olduğunu benden iyi kimse bilemez. Rabbim kimseyi sağlığı ile sınamasın. Nefes alıp verebilmek için yanı başınızdaki makinadan medet ummaktan daha zor bir şey olduğunu sanmıyorum.
Galiba ilk yağmur damlaları düşmeye başladı. Bende içeri kaçsam iyi olacak. Bırakalım yağsın yağabildiği kadar. Bu topraklarında yağmura ihtiyacı var. Başka bir Güzelce yazısında buluşmak üzere hoşça kalın arkadaşlar.

Tuğrul Ahmet Pekel
01052023*Çarşamba