Debisi derin bir kadınla labirentlerimizin kesişeceğini bilsem, kemiklerimden merdiven yapıp çatısına düşmeyi göze alır, bütün bir et yığını olarak onunla ölene kadar konuşabilirdim. Beni şu yalancı dünyaya servis eden o sirke edebiyatından süzme ayrılık ise, her kadının nasibi olmamıştır zaten. Lütfen bana aşkın, sevdanın ve tutkunun güzelliklerinden bahsetme, benim onlarla olan husumetimin erimesi, henüz kırk kurbanlık davete gebe. Bu tüyleri yolunmuş, her iç çekişte titreyen hasretimin, bana olan hasret olduğunu derin bir kadından başka kime anlatabilirim? Beni, geçmişin tozlu sayfaları arasında, o her ormana girip çıkmış anaçtan başka kim bulabilir? Daha derin ve açık bir örnekle anlatmak gerekirse :
El çabukluğu bir marifettir ve sende bilirsin ki hırsızlık bir seçimdir.. Benimse hem geçmişimi unutturacak, hemde bana, beni hediye ederek şaşırtacak bir ilizyon ustasına ihtiyacım var. Örnek derin ama seçim yapmadığımız tek bir anın bile olmadığı şu akışta, çok nadirde olsa uğraşırız, ayağımızın altına gelmesin diye hamam böcekleri. Düşünmüyorda değilim. Acaba bir kadınla karşılaşmak yerine, bir şair mi tanısam eline geçen herşeyi yerin dibine batıran, öfkesinin ucunu bileyip karanlığa fırlatan, sevgiyi mahremiyet bilip sağa sola bağırmayan, içinde bir devlet kurup yöneten sonra karanlığı yerin dibine gömüp tüm sevdiklerini arkasına alarak bilediği öfkesini fırlatan? Tamam kabul ediyorum yalnızlık zor ve yalnızlık bir arayış ama kendi kendine, kendini bulanlar için de yalnızlık mükemmeldir. Peki ya sence, debisi derin bir kadın mı, yoksa yalnızlık mı ? Kadın dediğini duyar gibiyim. Anlaşılan yalnızlığa henüz hazır değilsin. Haksız mıyım? Bana kalırsa dostum, kendini, kendinde görecek kadar naif bir yalnızlık ve debisi derin bir kadında kaybettiklerini bulacak kadar mutluluk kafidir… Çünkü aşk, sevgi ve tutku, kontrolsüz ve hızlı tüketilebilir duygular. Önce mutlu kalabilmeyi becerebilmeli…