Kaç ölümlü şiir kitabı yazdım
Kaç mahzen de gam gördüm sen yokken,
Bir yanım orman yangınıydı hep
Belli etmedim
Ben sevgine hep açtım
sen gönlü tokken





Bir limanı yoktu gemilerimin
Martılar bilir ki kıyısızdım, ve yalnızdım
Yıldızları sönüktü sensiz
gecelerimin
Bir yanım soğuktu hep
Belli etmedim



Sahi neden sevdim seni...
Bu kadar pazarlıksız
Bu kadar içten
Bir sebep yokken orta da
Bir aşk var etmeye çalıştım hiç’ten
Sahi neden ?


Kaç kuytu köşe de ağladım sana
Kaç uykumu böldüm dilimleyerek
Kaç mumla birlikte eridi umudum
Ve tükendi..
ve tükendim
Sahi seni neden bu kadar çok sevdim




En Kadim kitaplarda aradım adını
Hiç bir yerde Yoktun
Baygın bir hülya esintisiydin belki de
Belki de bir hayal belki de bir rüya
Benim olamazdın , yazgım olamazdın
Benim kalamazdın hiç


Oysa...
Oysa ben
Kaç hasrete kefenledim gönlümü
Kaç ölümü sensiz sevdim sabahsız
Bir yanı hep yaraydı ömrümün belli etmedim
Sahi seni neden böyle çok sevdim




Kaç eylül döküldüm
Yollarına son baharım,
Kaç deli fırtına geçti içimden
Kaçına ağladım kaçına sustum
Kaç yokluk yarası aldım kaderden
En ağırı gözlerin en derini,
sözlerin olsa da
Bir yanım hep senindi
belli Etmedim


Kaç silah doğrultu yüreğime bakışların
Beni sırtımdan kaç defa vurdun
Yalnız Dağ başlarında sırdaşı oldum
Kuşun kurdun
Kaç mevsim hülyalandım umutlandım belki Gelirsin diye
bütün renklerimi neden öldürdün
oysa beni birtek sen güldürürdün..
Bir yanım hep mecburdu sana belli etmedim
Sahi seni neden böyle çok sevdim



Şimdi çiçeklerde kokunu arıyorum
Kim bilir hangi masaldasın
Ve kim bilir yine hangi şiir gebe sana
Kim bilir hangi şair bu kadar hasret.