Nisana yürüyorum

İzbe köşelerden çıkarabilsem başımı,tünellerin girdabında boğulmak üzereyken duygularım.
Sağanak yağmurlara karşı,katmerli kalbimin pas tutmuş kilidi.
Toprağı dinliyorum,havayı en son sessizliği.Birde kendimi dinliyorum ruhumdaki hafakanlara karşı.
Artık kelimelerden dağlar oluşuyor beynimde.Sonu gelmiyor cümlelerin.Virgülleri sıkıştırıyorum da ne son görünüyor ne de nokta.
Kokular mevsimin uykusunda.Baharın telaşı askıda.Yine mi “nerde çocukluğumun baharı” çıkacak ağızdan,her şeyi mi özlenir çocukluğun.Ayaklarımızın tıngırtısı kesilik.Heyecanı,koşturması ölmüş.
Nisana yürüyorum oysa yarım yamalak.Sırtımızda ikiyüz elli volt güçle,bulanmış bakışlarla.Nereye gidiyoruz hayatın labirentinde.Yüreğimize oturmuş korku mendilleri,avuçlarımızda iki kelam niyazla yutuyoruz geceyle gündüzü.