Aşk…
Bir büyük varoluştur, onu tadanların yüreğinde.
İnsanın kendi bedeninde ve ruhunda yeniden doğmak gibidir, kırarak kabuğunu.
Yediveren güllerin arasında bülbül beslemektir dilinde

Özlem...
Sevileni yüreğinde aramaktır.
Uzak, yakın her nerede olsa da yokluğunda yoksun ve yoksul hissetmektir kendini.
Yüreğine vurulan prangalarda O’nsuz, emsalsiz zulümlere uğramaktır mutlaka

Hasret…
Gözlerde yaş, dilde ah-ü zar, yürekte sancıdır.
Bu hal böyle geldi, böyle de sürüp gidecek.
Çünkü ne yolcu vazgeçecek seferinden, ne de onu ağırlamaktan, hancı

Ayrılık…
Yok olup gitmektir kendi içindeki dehlizlerde.
Arşa çıkan alevlerde yanarken, bir damla sudan mahrum kalmaktır, gözyaşlarıyla beslediğin nehirlerde, denizlerde

Ölüm…
Kapanmayan yaralar varken sinede, kurtuluştur dertlerinden kimi zaman.
Ne sevgiliden fayda, ne tabipten çare ummadan
Ve el açıp yakararak Yaratan’a
“El–Aman”….