Benim Karakuş isimli aile bireyi kedim sabah ortalıkta yoktu. Garaçiçeğim, garaböceğim, Karakuş’um diye çağırmaya başladım. Çağırdım çağırdım gelmedi. Kaçırılmış olabileceğini düşünüp, evin önünde "ben bu kediye kaç para harcadım siz biliyormusunuz? Bu kediyi size yedirmem" dedim. "Bu sözün altını çiziyorum" dedim.

Sonra kahvaltı yaptım. Aramaya devam ettim. Etrafa bakmaya başladım. Etrafa bakınırken gözüme bir karaltı göründü. Hemen evin önüne geldim; baktım ki Karakuş’um geldi. Sevincimi mutluluğumu size anlatamam. Bu mutluluk tarife sığmaz, ancak yaşanır.

Çok sevdiği çocuğu kaybolanlar beni anlar. Benim de iki tane büyük kedim var, ikisini de çok seviyorum. Büyük kedilerimi ne kimseye veririm nede kimseye yediririm. Büyük kedilerimi kaçırmak yada zarar vermek isteyenler beni karşılarında çarşılarında bulur, bu böyle biline. Daha önce Karakuş’umun yavruları kayboldu sesimi çıkarmadım; çünkü yavruları zaten bakabilecek insanlara verecektim...

13 Eylül 2017 12:40
Düzenleme: 28 Mayıs 2020 Perşembe günü
YAKUPHAN KILINÇ