Bazen bir bakış unutulmayacak bir anın resmi gibidir adeta.

Peki ya sesler?

Hayatınızda hangi sesin daha çok iz bıraktığını hiç düşündünüz mü?
Kuş sesi,anne sesi belki de balkona çıkıp dinlediğiniz kalabalığın sesi...


Bazı sesler içimize gömülüdür, bizimle var olur,zihnimize kazılıdır adeta.
Bir anı kadar gerçek,yaşayan ve asla unutulmayan...


Her duygunun bir sesi vardır belki de,her sesin de bir rengi..
Öfkenin de sese dönüşmüş bir rengi vardır,
Sevincin,
Hüznün.
Ses duygunun renklerle tanımıdır bir bakıma.



Gün içinde seslerin hakimiyet alanı değişir
Dut ağacında sayısız kırlangıcın sabaha karşı güne merhaba derken çıkardığı sesi hiç dinlediniz mı?
Peki ya bir hafta sonu şehrin göbeğinde soluklanmak icin oturduğunuz bir bankta ezan sesinin
huzurunu hissettiniz mi?


Parkta oyun oynayan çocukların sevinç çığlıklarını,

Bir bahar günü balkonda sıcak çayı yudumlarken yağan deli yağmurun sesini..


"Sesler geliyor gün batısından sesler..."

Gün batımında doğanın sesi hüzünlüdür.


Çevresi cam ağaçları olan bir mezarlığın hemen yanından akan bir
durgun bir dereye bakarken

Ve en olumsuz zamanlarda iç sesinizi dinlediniz mı hiç?


"Pencereyi aç,
Sesin sarsın dünyayı
Duyulur elbet ötelerden
Yürek kendini tanir."

....

"Bir temmuz acısı çok eski
Yazılardan kaldı bana
Serin ıslak ürpertici
Toprak damlı evlerin
Sonra yağmurun
Sonra otların sesi"


Sesler unutulur mu hiç?

Bazen birkaç saniyelik bir ses yıllar geçse de hafızadan silinmez,
Hissettirdiklerinin yanıbaşında durur öylece.


"İçimdeki Yangın"filminde bir kız çocuğuna dogrultulan silahı
Gördüğümde gözlerimi kapatmış, görmekten korktuğum sondan kaciyordum adeta,
Bir anda duyduğum silah sesiyle bilgisayar ekranini kapatmam bir olmuştu,
Ve uzun süre aynı filme dönüp izlemeye cesaret edememiştim.


Hangi ses en çok acı verir insana?

En çok kendi sesidir belki.





Ve bazen,

sesten uzak kalır insan

Sessizliğin de bir anlami vardır çünkü.






.