ESKI ISTANBUL,
Patlayan balonuna ağlayan bir çocuk,kalp krizi geçiren bir anne,
Siren sesleriyle yankılanan bir şehir,kendini patlatmaya hazır bir canlı bomba,
Evine ekmek götürmek için çalan bir baba;
Yanıyor istanbul, yanıyor Ankara; kaldırım da uyumaya çalışan buz tutmuş dilenci, Ankara otoğarında kıvranan yankesici, otobüs bekleyen yalnız bir kadın, memleket hasretiyle nöbet tutan asker,
Yanıyor İstanbul, yanıyor Ankara,

Kalabalık şehirlerde birbirinden çekinen insanlar, yabancı gözlere bakan yabancı gözler,
İşte bu fotograflar büyük şehirlerin fotografı,
İş bulmak için istanbula gelen bir köylü, kapısında kira için bekleyen ev sahibi.
Ne bir tavuk yumurtasının tadı, ne de ağaçlarının rengi, benzemiyor köyümdeki ağaçlara. Dar sokaklardan göremediğimiz gökyüzü seni özledik.
Menekşelerin, kekiklerin çiçek açtığı yaylalar, seni özledik.
Ne şimdi fatihin fethettiği eski istanbul var ne de Atatürk’ün başkent yaptığı eski Ankara, Huzur mu? Bulamazsın, ekmeğini her gün bir yerlerden getirirsin, soganı pazarda gördüğün bir Ankara, suyu plastik şişelerde içtiğin bir istanbul,
Modern hayatın robotlaştırdığı, komşunun komşuyu tanımadığı Ankara istanbul.
Köyümü özledim.
Yeni doğan bir kuzunun meleyişini, kar suyuyla dolan dereleri, mis gibi kokan ekmegini özledim.
Ne bir köylü ne de bir şehirli olabildim,
Elveda köyüm, Elveda istanbul elveda Ankara.