ÖLÜM VE DOĞA ÜZERİNE...

Ölümün rengine hayranlık duyduğum bir sonbahar da,
yere düşen rengarenk yaprakların üzerinde yürürken,
çıplak kalmış bir ağaca bakıyordum.
Baharın gelip de yeniden yeşereceğini biliyordum
yeniden kuşların yuvalar yapacağını,
üzerinde şarkılar söyleyeceğinide ve yeniden çıplak kalacağınıda.
Doğanın, ölürkende doğarken de
beni hep mutlu ettiğini düşünüyordum
Bu gerçeğe aykırı olarak yaşamak da neydi,
neden insan kendini doğadan soyutluyor
ve kendini üstün görüyordu
ve niçin hayranlık duyduğu ölüm ve doğum,
doğada ona mutluluk veriyordu da,
kendi ölümüne neden üzülüyordu
ve neden saçma sapan şeyler uydurarak,
ölümü bu kadar acımasız yapıyordu kendine???
Oysa doğada ki ölüm gibiydi insanında ölümü,
tıpkı ölen bir yaprağın,
yeşerecek olan bir yaprağa, enerji olarak geri dönüp
yaşamı oluşturan bir unsura katkı sağlayarak,
tekrar tekrar ölüp dirilecekti insanoğlu da...
Kiminde cenneti yaşayarak kiminde cehennemi.

İlker Mavi