Her insan aşkı tatmıştır,tadacaktır.Önemli olan yürekteki aşkın hakkını vermektir.Ne az,ne çok.Ben de hakkını fazlasıyla verdiğim için mutsuzum.Şimdi diyeceksin ki sen bana aşkını mı söyledin ki ben sana bir yanıt vereyim.O da doğru.İşte ben de onun için pişmanım ya.İnsanlar bir söylediklerinden bir de söylemediklerinden pişman olurlarmış.Ben kalbime söylediklerimden pişmanım.Bir de içimdekini sana söyleyemediğimden.Ama her insanın pişmanlıkları vardır.Benimki de bu.Şimdi karşımda olsan herhalde dilim susar,gözlerim susar,kalemim susar,kalbim konuşurdu.Onu da sen duyamazdın zaten.Gözlerim konuşsaydı belki bir nebze olsun rahatlardım ama o da olmuyor.Gözüm seni görünce kararıyor.Bakmak istiyor ama hiçbir şey göremiyor.Tabi o da benim suçum.Ben alıştırdım onları susmaya.Dilimi,kalemimi örnek aldılar.keşke kalbimi örnek alsalar da sana her şeyi açık etseler.Uzun lafın kısası sevgili,sana söyleyemediklerimi buraya döküyorum.Cesaretimi bir gün toplayabilirsem sana bütün bunları anlatabilirim.Ama ben cesaretimi toplayana kadar gözlerin kimsenin gözüne bakmasın,kalemin kimse için konuşmasın ve dilin kimseye güzel söz söylemesin.Bekle beni sevgili.Bekle beni...