Sonbahar… adındanda anlaşılacağı gibi baharın sonu… Neşenin eğlencenin sonu…Sokaklardaki o cıvıl cıvıl çocuk seslerinin sonu..Sonbaharla birlikte çoğu şeyin sonu aslında
Kelebekler renkli kanatlarını çırpmaz;kuşlar artık terketmiştir burayı , baharın olduğu yere göçmüşlerdir.Karıncaların birbirleriyle yarışarak yemek taşımaları bitmiştir,yuvalarına çekilmişlerdir,diğer baharı beklemek üzere….
Sessizlik kaplar bütün sokakları.Sadece yağmurun ve rüzgarın ahenkli sesi doldurur etrafı.Belkide sonbaharda yağmurun yağmasının nedenide gökyüzünün hüzünlenmesidir.En yakın arkadaşı güneşe veda ettiği için ağlamaktadır.Rüzgarda yağmurun hıçkırıklarını bastırmak için eser.Kimbilir belkide kendi isyan çığlıkları yağmurun sesini bastırsın diyedir.
Renkler değişir aniden.O sevinç dolu mutlu görünen bahar renkleri yoktur artık.Onun yerine sarı kahverengi kaplar etrafı.Karamsarlaşır renkler. Hüzünlenir.
Yerlerde sararmış dökülmüş yapraklar,belkide yapraklarda hüzünlendi bu duruma , yeşilliklerini kaybettikleri için daha fazla dayanamayıp dallarından bıraktılar kendilerini.Tutundukları tek yaşam kaynakların dan vazgeçtiler.
Nedense doğa kadar insanlarda sonbaharla birlikte bi anda hüzünlenir.Kimbilir belki yazın yoruculuğu atlatıp özlem duydukları için belkide kışın soğuğunu karşılayacakları içindir.Her ne sebeptense insanların bu hüznünü ,iç çekişlerini,düşüncelerini doğa kendi yaşamıyla ifade eder.
Hüzün budur işte çok sevdiğin bırakmak istemediğin yerden vazgeçirir seni.İnsanda olduğu gibi doğada da vardır hüzün.Doğa sonbaharda hüzünlenir., ağlar. Ne güzel söylemiş Necip Fazıl Kısaküre:
Yapraktan saçını yerlere yaymış
Sonbahar ağlıyor ayaklarında…