Övgüye aldanma, sefahate dadanma, boş işlerle oyalanma, hırsızla dolaşma, çirkefe bulaşma, yalancıya kanma, kaybettiklerine hayıflanma, vefasıza bağlanma ve en öemlisi -bu da dahil- her söze inanma!
Önce kendini inandır ki başkalarını da inandırabilesin.
Gündüz geceyi kıskansa yeridir. Çünkü gündüzün sadece bir tek güneşi vardır; gecenin ise milyarlarca.
Yenilmekten zevk alıyorsan, hiç durma dünya(doğa) ile kavga et!
Kafamı, ruhumu allak bullak etmiyorsa, ya da allak bullak olmuş kafamı düzeltmiyorsa ben ona kitap demem.
Uyumsuzluk bir farktır ve gereklidir de...
Bilimin inkarı, doğmatik düşüncenin en büyük ve en son zaferidir. Çünkü ondan başka yenmesi gereken bir rakip kalmamıştır.
Unuttuğum insanların bunu hak ettiklerini düşünerek kendimi haklı çıkarmaya çalışırım. Bu, başkalarına yanlış gelebilir; ama benim yöntemim böyle. Birilerinin hatırı için bundan vaz geçemem!
İnsanlar arasında ekonomik eşitlik sağlamadan, dünyada huzur ve barışın olacağını zannetmek bir hayaldir.
Dünyayı içine sığdıramıyorsan, hayal gücünü kontrol et. Çünkü evreni bile içine sığdıranlar var.
İnsanlık için, en büyük ve tek tehlike insandır.
Kendi yüreğini görebiliyorsan, diğer yüreklere karşı daha anlayışlı olabilirsin. Hatta onlara sevgi ve şefkat duyabilirsin.
*Binlerce yıldır insanlar sevmişler sevilmişler, yazarlar, şairler, ressamlar kısacası tüm sanatçılar sevgi konusunu eserlerinde işlemişler. Ancak sevginin kabul edilebilir bir tanımını bu güne kadar yapabilen nedense çıkmamış. Sahi, nedir bu sevgi dedikleri?