Yarını satılığa çıkarsalar almak isteyen çok olur ama bedelini ödeyip de alan ise zor bulunur.

Her aştığın dağdan sonra karşına aşılması gereken başka bir dağ çıkar. Bu yeni dağları aşmak istemiyorsan önündeki dağın gölgesinde otur.

Neden kendini yetenek ve başarı konusunda bir başkasıyla mukayese ediyorsun? Sen o değilsin ki; sen sensin.

En kalıcı misafir yalnızlıktır. Geldi mi kolay kolay gitmez.

Dilenciliğin meslek haline getirildiği ülkelerde halk, seçmen kartını devletten yiyecek, yakacak ve para almada kullanır.

Ağlayan insanları küçümsemeyin, onlarla alay etmeyin; gözyaşları saklamak için değil akıtmak içindir.

Söylediklerimi duymak marifet değildir; söylemediklerimi, söyleyemediklerimi de duyabiliyor musun?

Seni asıl kucaklayan şimdidir; çünkü geçmiş nanik yapıp gider, gelecek ise sadece göz kırpar.

Ömür umutla umutsuzluk, doğru ile yanlış, güzel ile çirkin, iyi ile kötü, kısacası zıtlar arasında gidip gelen bir sarkaçtır.

Yalnızlık, nehirlerde dolaşmaktan bıktığı için okyanuslara açılmış olan bir teknedir.

Çılgın, nehri köprü üzerinden yürüyerek değil de yüzerek geçendir.

Hak edileni sadece başkalarına değil, kendine de ver. Bu bir ödül olabildiği gibi ceza da olabilir.

Yanındaki bir insana ne kadar az güvenirsen, seni aldattığında duyacağın hayal kırıklığı da o kadar az olur.

Yalan söylemek kötüdür. Tamam. Bir de şöyle düşünelim: Acaba bütün kusur yalancının mıdır? Ya o yalana inana ne demeli?

Bazen kaybedersin, bu normaldir. Kaybettiklerini tecrübe hanene yazarsan bu işten kâr bile elde edersin.

En büyük pişmanlıklarımdan biri; başkaları memnun olmayacak diye yapmaktan vazgeçtiklerimdir.

(Yakında kitap olarak bastırmayı düşündüğüm Oruç Baba’dan Aforizmalar-2 ön çalışmasından alınmıştır.)