Sen istemesen de gerçek kendini sana göstermesini bilir.

Hiç kimse sevinmesin ya da üzülmesin: Sanatçılar ölmez.

Bugün insanlar makineleri kullanıyorlar; yarın tersi olabilir.

Küçük balığı gözden çıkarmazsan, büyük balık yakalayamazsın.

Hayat baştan sona kadar dramatik olabilir. Buna rağmen hayata gene de mizahi açıdan bakılabilir.

Elbisen temiz, ayakkabıların temiz, evin öyle; ya kafanın içi!

Zannetmeyin ki dürüst insanları alkışlayanlar, onlara kızanlardan daha çoktur.

”Dostumu kaybettim!” diye yakınanlara hayret ediyorum. Çünkü gerçekten dostun olsaydı asla kaybetmezdin. Demek ki değilmiş!

Makamların hak edenlere verilmediği bir ülkede, doğru giden hiçbir şey olamaz.

Ölen bir kuş için bile yas tutabiliyorsan, insansın demektir. Her ölen can, bu dünyaya gelmek için sahip olduğu o bir tek şansını kaybetmiş oluyor.

Ne kadar büyük olursa olsun, gölgenin sana bir faydası yoktur, başkalarına belki!

Seni kusurlarına rağmen seven biri varsa, onu başının tacı yap. İyi, mükemmel taraflarını sevecek olan zaten çok bulunur.

Bazen iyiler, bazen kötüler kazanır. Ama bizim zannettiğimizin aksine çoğunlukla iyiler kazanır.

Fırsat ya değerlendirilir ya da kaçırılır. Kaçırdığın fırsatlara üzüleceğin yerde çıkacak yeni fırsatları bekle.

Düşlerini unutma, daima hatırla ve düşlerinden asla vazgeçme!

Bir yere gitmeden önce, döneceğin yeri mutlaka garantilemelisin.

Hayatta sevinç de var, dert de. Sevinçlerini dertlerinin önüne geçirirsen mutlu olursun, geçiremezsen ömrünün sonuna kadar dertlenip durursun.

Canı yanıp da bunun acısını çıkarmayı düşünmeyen kaç kişi vardır?

(Yakında kitap olarak bastırmayı düşündüğüm Oruç Baba’dan Aforizmalar-2 ön çalışmasından alınmıştır.)