Sevgi gibi nefret de doğurgandır; iyilik ve kötülük de öyle.

Kalabalık bir yerde avazın çıktığı kadar “Kimse yok mu?” diye bağır; bakalım kaç kişiden “Ben varım!” cevabını alacaksın?

Başkalarını geçmek için zamanlarını harcayanlar, bilmiyorlar ki bazıları da onları geçmek için çabalıyorlar.

Çağımızın en inandırıcı yalanı: Demokrasi.

Kimseden beni güldürmesini istemiyorum; ağlatmasın yeter.

Yaptıklarını başkaları, yapmadıklarını da sen görürsün.

Padişah olmaya özeniyor, ama soytarı bile olamamış…

Bölen değil, toplayan ol.

Üzülmeyi bırak; üzülerek engelleyebileceğin hiçbir şey yok. Çünkü üzüntünün kendisi zaten en büyük engel.

Servetinin hesabını veremeyene hırsız denebilir mi?

Düşebilirsin ayağın bir engele takılmıştır, başaramamışsındır yeterince çalışmamışsındır, görmemişsindir dikkatli bakmamışsındır, bilmiyorsundur bilgin yeterli değildir; bunun gibi birçok olumsuzluğa çeşitli mazeretler üretilebilir. Ama insanlığını kaybedersen, bunun mazereti yoktur.

Kimi doğru adam, kimi doğru kadın, kimi doğru insan, kimi de doğru yol arıyor. Ama hiçbiri nedense “Acaba ben doğru muyum?” diye kendi kendine sormuyor!

Asırlardır devam eden savaş, dünyamızı hapishaneye çevirmek isteyenlerle iyiler arasındaki savaştır. Şimdilik iyiler yenilmiştir, ama yenme umudu henüz kaybolmamıştır.

Burnu havalarda olan, aklı yerlerde süründüğü halde bunu göremez.



(Yakında kitap olarak bastırmayı düşündüğüm Oruç Baba’dan Aforizmalar-2 ön çalışmasından alınmıştır.)