Can kaçıyor, ölüm onu kovalıyor. Can yorulduğunda yakalanacak yani ölüme teslim olacak. Ömür denilen şey, işte bu kısacık kovalamacadan ibaret.

Yüreği güzel insanlar yola çıktılar, geliyorlar. Yüreğinde onlara yer açabilirsen neden senin misafirin olmasınlar ki…

Toprağa ne ekersen onun hasadını yaparsın; hayat da öyledir. Hayatınıza bolca sevgi, barış, dostluk, mutluluk, güzellik ekin.

Sabit düşünceli insanlardan kendinizi korumanın yolunu bilmiyor musunuz? Onlardan uzak durun.

Yalnızlık zamanla alışkanlığa dönüşür; sonra da vazgeçilmez bir tutku haline gelir.

Zafer kazanmaya değil, sadece başarılı olmaya çalış. Sonunda zaten zafere ulaşacaksın.

Başkalarının seni güldürmesini bekleme; sen kendin gül.

Hatıralar geçmişte kalan yaşantılardır. Ama nedense insanlar acı da olsa tatlı da olsa hatıraları hep bugüne taşımaya çalışırlar.

Her büyük adamın etrafında çok sayıda küçük adam vardır. Büyük adam dikkatli olmalı. Çünkü ya onları da büyütme ya da onlar gibi küçülme seçeneğiyle karşı karşıya kalacaktır.

Boş yere harcayacak bolca zamanınız varsa, sabit düşünceli birini ikna etmeye çalışın.

Ona ulaşmak için torpil gerektirmeyen tek bir makam var: Bilgelik…

Boğulan insan için, suyun derinliğinin kaç metre olduğunun önemi yoktur.

Sevdiklerimiz için virgülü çokça kullanırız da, sıra sevmediklerimize gelince hemen noktayı koyarız.

Adil bölüşümün olmadığı toplumlarda insanlar iki sınıfa ayrılır: Açlar ve yemekten patlamak üzere olanlar.

(Yakında kitap olarak bastırmayı düşündüğüm Oruç Baba’dan Aforizmalar-2 ön çalışmasından alınmıştır.)