BENİM SİNEMALARIM SICAKTI
Benim sinemalarımda aşk vardı. Tarık Akan baş rolde, Küçük Emrah sahiden küçüktü. Nazan Şoray sahnede çok güzel yürürdü ve ayağındaki gümüş halhalı, en havalı haliyle dilindeydi. Harika Avcı sahiden harika, Kemal Sunal , Şener Şen gözümde -ki hala öyle - ’’dev’’di.
Kadınlar evlerinde yemek yapar, bir çoğu gece içkili gelen yada aldatılmışlığın verdiği üzüntüyle kocalarını beklemeye bilerek katlanırlardı.
Benim sinemalarım, o yıllardan çok geriye keskin bir dönüş yaptı. Belgin Doruk’u seslendiren burnu tıkalı gibi bir kadın, Turist Ömer selamına yolladı yaşantımı.
Genç kızlığım bitmeden yabancı hiç bir filmin tek sahnesi hatıramda kalmadı. Babamın pazar günleri yayımlanan kovboy filmlerinden öte gitmedim hiç.Lisede Almanca okudum ama Türk Dili’nden başka bir dil sevmedim,öğrenmek istemedim.
Ben hep Türkçe,ben her daim anlaşılır yaşadım.
Türkçe pop müziğe arajman denilirdi. Ajda Pekkan’nın ’’kimler geldi kimler geçti ’’şarkısını ezbere söylerken dört yaşımda olduğumu annem söyledi,anlamını ise yirmi beşlerimdeyken ’’hayat’’..!
Babam çay bardağından severdi rakıyı. Ablam yürürken bir kaç araba kaza yapardı. Ben ise o yıllarda babasıyla birlikte saçlarını erkek berberinde kestiren,onunla adliye koridorlarında koşuşturan , elinde duruşmalarını not aldığı küçük kahverengi kapaklı bir defterle gezen ve arta kalan zamanlarda başını derslerinden kaldırmayan hatta bazılarının ’’oğlum’’ diye hitap ettiği kızın biriydim. Ama bunların hiç birisi aşkın azizliğinden beni alı koymadı.
Benim sinemalarım aşk kokardı da hep gizlenmiş hep saklanmış ve üstünü abaya çevirmiş hisleriyle çoğunlukla renkli, zira en can alıcı sahneleri siyah-beyaz hatıralarımda kaldı.
Hülya Koçyiğit:
-Ben fakir bir kızım. bizim çevremizde kadınların vazifesi salonlarda süs olarak görünmek değil, eşleriyle omuz omuza bir hayatı göğüslemektir... her şey bitti artık...........
Böylesi de vardı hayatın demek; lakin o zamanlar bana hiç görünmedi ve yahut ben görmek istediklerimle kaldım.
Olsun ya ,sonraları aşk kapımdan hiç ayrılmadı ya.. Babamın çay bardağının şerefine ; benim sinemalarım,ek bir ısıtıcıya ihtiyaç kalmadan her daim her yerden daha sıcaktı..
ALMILA ERDEM