Korkusuz insanlar yaşamın anlamını sorgulamaktan çekinmezler.

İçinde bulunduğun şu anın farkında değilsen, bunu anlayamıyorsan; geçmişte yaşamadığın gibi, gelecekte de yaşayamayacaksın.

Bir ömrü nasıl verdik? Önce teknoloji ürünlerini üretmek için çalışarak; sonra teknoloji ürünlerini tüketerek.

Dünyayı acılarla dolduran o kadar çok sadist var ki…

Her şeyi bilmek istemiyorum; bilebileceğim kadar bileyim bana yeter.

Günümüzde bayağılığın bir kusur değil de bir meziyet olarak kabul edildiğini görmek ne kadar acı!

Dünya, ölü düşünce mezarlarıyla dolu.

Başkaları için yaşarsan, başkalarının hayatını yaşamış olursun ama asla kendin olamazsın.

Büyük hırsızlar ellerini kollarını sallayarak gezerken, küçük hırsızları cezalandırmak en büyük adaletsizliktir. Büyük hırsızları cezalandıramıyorsan, küçük hırsızları da serbest bırakmak diğerine göre daha adildir.

Eğitim masrafları azaltılmak isteniyorsa, öncelikle kadınları eğitmek gerekir.

Filozof düşünmeyi bilmeyenlerce zehir sunuyor sanılır; oysa panzehirdir sunduğu…

Bir gönle girmek istersen “Tanrı Misafiri” gibi ol; kapıyı yavaşça çal, ama zorlama.

Dünya, üzerinde yaşayan tüm canlıların mezarlığıdır.

Sömürenlerin en büyük korkusu; yoksulların, ezilenlerin düşünmeye başlamasıdır.

Attığın her adım, ileriye gittiğinin bir kanıtı değildir.

Her ezeni güçlü ve cesur, her ezileni de güçsüz ve korkak zannetme.

(Yakında kitap olarak bastırmayı düşündüğüm Oruç Baba’dan Aforizmalar-2 ön çalışmasından alınmıştır.)