Uzayı ihmal eden ulusları özgür olarak yaşatmazlar; köle olarak belki!

İnsanı olduğu gibi kabul etmeli. Ne yerin dibine batırmalı, ne de ona hak etmediği hasletleri yüklemeli.

Göremiyorsan, bir görenden yardım iste.

Merak etmeyen öğrenmek için çaba harcamaz, çaba harcamayan bilgiye ulaşamaz, bilgiye ulaşamayan hayatı ve doğayı tanıyamaz. Pekiyi yaşar mı? Evet, yaşar ama öylesine…

Filozofun düşünceleri içinde yaşadığı toplumu aşabileceği gibi, çağı da aşabilir. İşte diğer insanları korkutan da zaten budur.

Bir fikir, bir başka fikri harekete geçirmiyorsa, onun değerli bir fikir olduğundan kuşku duyarım.

Hayat ve doğa bilgisizliğin bedelini çok pahalı ödetir.

Bilmediğini itiraf eden öğretici bulur, bilmeyip de bildiğini zannedene öğretmek isteyen zor bulunur.

Kötülük güç değil, zayıflık göstergesidir.

Akıl insana kullanmak içi verilmiştir. Bazıları acaba kullanırsa azalacak diye mi korkuyorlar? Bilmiyorlar ki, akıl kullanılmadıkça eksilir…

Yaşamayı bilmeyen insan, herkesten nefret eder ve her şeyden korkar.

Her suçlunun öncelikle karşısına çıkacak ilk yargıç, vicdanıdır.

Bir ülkenin adalet sisteminden suça yönelten kanunları temizlemeden suç işlemeyi önleyemezsiniz.

Şu üç şey sonunda başarısız olmak imkansızdır: Çalışmak, çalışmak, çalışmak.

Felsefe bir bilim değildir. Bilimler üstüdür. Yani tüm bilimleri kuşatan bütüncü bir bilgidir.

Bilim insanları, ortaya attıkları bilimsel veriler nedeniyle boş inançlarla uğraşan toplum ve insanları kızdırmışlar, rahatsız etmişlerdir. Bazıları bunun bedelini hayatlarıyla ödemişler, ancak aradan geçen yıllardan hatta asırlardan sonra bilim insanlarının görüşleri kabul görmüş ve haklı oldukları kanıtlanmıştır.



(Yakında kitap olarak bastırmayı düşündüğüm Oruç Baba’dan Aforizmalar-2 ön çalışmasından alınmıştır.)