Çirkin Son. Bölüm




-Ninen öldü ve sen lânetini üstümüze yolladın Şeytan suratlı. Bu yaşlı kadının falları olmasaydı, hiç bir zaman sana ihtiyacımız olduğunu bilmez, senden af dilenmezdik biz.

Diye, bağırarak öne atıldı fırıncının yıllar önce güzelliği ile meşhur karısı.

-Dur kadın. Sen ne yapmaya çallıştığının farkında mısın? Diye tekrar önüne geçip, Kezî’ nin zaten çirkin olan yüzünü tırmıklamaya çalışan karısının elini havada zar, zor yakaladı.

Tüm kasaba halkı kadının üstüne yürümeye başladı. Kadın iki eliyle yüzünü kapatıp, yere diz çöküp ağlamaya başladı.

-Canımın acısına razıyım ama, kimse bana bu kadar çirkin birisinden af diletemez. Asla.






Rüzgar durdu...

Kasabalı başını değirmenlere doğru çevirdiğinde, değirmenlerin de yavaş yavaş durduğunu fark etti. Artık ne suları olacaktı, ne de kazançları.

Kuruyup gidecekti bu koskoca kasaba.

-Af dile kadın.
-Hayır. Ölsem bile bu kadından af dilemem. Hiç bir kudret bana böyle bir çirkinlikten af diletemez.

Kadın konuştukça yüzünde ve vücudundaki çıbanlar büyümekte, canını daha çok acıtmaktaydı. Acısında ağlıyordu, yine de af dilemiyordu.


-Durun. Dedi Kezî.

Benden af dilemesine gerek yok. Sana ne yardımım olur bilmiyorum. Sadece çirkin ellerimdeki şu kelebek tozundan al eline. Biliyorum ki, giderken boşuna değildi bana bu kanatlarını bırakışı.

Kadının yüzünden akan sarı sular, terine karıştıkça, aksi yüzü bakışlarını daha da aksileştiriyordu.

-Hayır, hayır...
-Al diyorum kadın, sana ısrarla al diyorum bu kanat tozunu. ( bugün kullandığımız pensilin tozunun bir türü)

Ve sonra diğerlerine...
Sonra diğerlerine.


Ardından Çirkin Kezî kasabadan ayrılır.


Üç, beş gün sonra rüzgar esmeye başlar. Değirmenler yeniden dönmeye... İnsanlar uyanır. Yüzleri eskisi gibi güzeldir.

Ama Kezî yoktur.

Kimsenin aklına gelmez ninenin mezarının başına bakmak.

*

Adım Kezî...

-Ninemin adımı çirkinliğime bakmadan kulağıma üflediği sarı kaküllü güzel. Giderken bütün güzellikleri ve çirkinlikleri bana bırakmıştı. Yoruldum. Sizi Dünyanın her rengiyle boyuyorum ve bütün güzellikleriyle iyilikleri yine size emanet " kelebekler."

Kötülükleri dilim varmasa bile, sana bırakıyorum " kara toprak."



Hoşça kalın.






öyküsatıcısı veya Davidoff



Çirkin hep Çirkindir/Önemli olan Çirkinin içinde güzeli okuyabilmek.