KÖPRÜNÜN YALNIZLARI

"Arkanı döndün. Galata Köprüsü karşısında, seni kendisine bir daha çekecek akşam ışıklarıyla uzanıyordu. İçinde o an uyanan duygu yine bu şehre ait bir duyguydu. Orayı, belki gördüklerin, yaşadıkların; belki de anlatılanlar, okudukların yüzünden, yalnızlara; hayata yenilgilerine, terk edilmişliklerine, küskünlüklerine rağmen bağlı kalanlara öyle çok yakıştırmıştın ki....."

... Yukarıda ki satırları Mario Levi’nin "İçimdeki İstanbul Fotografları" romanından
aktardım. Bir şehri yaşanan zamanlarıyla ve de sıradan insanlarıyla bu kadar bütünleştiren ve anlamlaştıran satırları sizlerle paylaşmak istedim. Biliyorum ki dünyanın neresinde ve hangi şehrinde yaşarsak yaşayalım, oradaki ilişkilerimiz, insanlar ve zamanlar bizlere dostluk, aidiyet kazandırır. Aradan geçen yıllar ve insanlar, bizim içimizdeki fotografları yok edemiyor. Bu fotografların farklılıkları bize geniş bir ufuk açıyor, zenginliklerimizi artırıyor. Hepimizin gözlerinin önünde film şeridi gibi geçen ne çok fotograflarımız vardır.
Bunları anlatabilmek, sözcüklere dökebilmek ne silinmez anılar olarak kalacak belleklerimizde.

Nice zenginlikler bizlerle olsun. Farklılıklarla bir arada yaşamak, doğada olduğu gibi renkli bir güzellik sunacaktır.