10.05.2013( 00.11)

Kalemin son damlasına kadar, yaz benim için, Nede olsa yüreğinde çoktan göç ettim. Çok uzaklardasın biliyorum, Neticede sayıklıyorum her gece seni… Beni hiç sorma, kalemin ucuna… Hatırlama eski yaşanmış yapıtları, sevgiden tutsak, sevilene mahrum bırakılan atmosferi düşünme… Kalman için bir bahane bulmuyorum. Gitmen içinde hiç ağlamıyorum. Beni yok ederken amansız, kuytu köşede… Beni ben ile azat ederken o gece… İşte o zaman kaybettin ıssız kalan gecede… Şuan çok mutluyum. Aslında hiç umurumda bile değilsin! desem bile yalan olur. Bazen merak ediyorum seni. Kafamı alıp sana gelmek istiyorum. Dizinin dibinde anne şefkati görürcesine bağlanmak istiyorum. Kanadım kırık, duygumu yitirmiş şekilde seni bekliyorum. Biliyorum, beni hiç sevmedin. Belki de… Anladın işte sevgili… Ne senden bana yar. Ne de benden sana kader olur. Çünkü bana asla bakmayacağını biliyorum. Yine de sana dön demekteyim. Çünkü ben sana kör kütük aşığım. Gerçi aşkı da oyun yumağı haline getirdiler de… Bunu bilesin sevgili… Bedenin için değil! Kalbin için çırpınıyorum. Senden habersiz sevdim seni… Bir türlü açılamadım sana, seni sevdiğimi diyemedim hırçın bakan gözlerine… Titretemem kalbini… Korkarım senden uzak olmaya… Ya yok dersen… Belki de evet. Ama ne olursa olsun, bu gözler senden başkasına içten bakamıyor sevgili… Rakıya da beyaz dersin, ayrana da… Ama birini içersin için yanar. Diğeri sadece aşk uykusuna daldırır. Uyanmak isteyene sevgiyi mahrum eder. İstemeyene ömrünü feda eder. Sevgili ben seni rakının zehrinde, gülüşünü ayranın mayhoşunda sevdim. Duyurmak isterdim sesimi kalbine… Her neyse aşkı sakız ettiler ya… Bir ona üzülürüm. Bir de sana açılamadığım-a… Şimdi çiz çize bildiğini kader. Ne de olsa benim değilsin!