Bu gece konuya nereden başlayacağım konusunda tedirginim. Çünkü, ne zaman tedirgin olsam, korktuğum başıma geliyor ve gecenin bir yarısında konuya yine "Sen" diyerek başlıyorum. Seninle ben nasıldık biliyor musun ? Seninle ben, gökyüzünde birbirinden ayrı iki yıldız gibiydik. Düşünebiliyor musun ? yıldızlara benzetiyorum artık ikimizi. Yanımda olanlara diyorum ki, şu iki yıldızı görüyor musunuz ? birbirlerinden ayrılar fakat birbirlerine çok yakın mesafeden bakıyorlar. içim huzur doluyor ondan sonra. Bazen teselli edemiyorum kendimi. Bazen özlüyorum. Özledikçe üzülüyorum... Gurbet çok zalim aynı hayat gibi. Beni teselli etmeni, ellerimi tutmanı bekliyorum. Bekledikçe yaşlanıyor ellerim, yaşlanıyor gözlerim. En çok ta kirpiklerim özledi seni, çünkü bir tek sen bakardın onlara uzun uzun. Yüreğime gel, yoksa çıkıp gideceğim bu evden. Bu ev olmuş dört duvar, ne yöne dönsem yine sana çarpıyorum. Yine sana çıkıyor tüm yollarım. Sen şimdi uyuyorken, ben senli cümleler kuruyorum. İşte en çokta bunu seviyorum! senli cümleler kurmayı. Rüyalarıma gel seni orada bekliyorum.