- 519 Okunma
- 5 Yorum
- 0 Beğeni
Anna Magdalena Wilcke
Nisan’dan beri elle tutulur bir şey besteleyemedim. Başlarda bu durum göze batmıyordu. Prens Leopold yazlık saraydaydı; oradaki müzisyenler de benim geçen kış fazlasıyla yaptığım besteleri çalıyorlardı. Sonra eldekilerin tükendiği haberi geldi. Çeşitli bahanelerle durumu idare ettim: Yok hastalandım, yok kardeşim doğum yaptı, yok kilise için yazıyorum, vesaire. Ama bir yere kadar kaçabildim. Sonunda prens geri döndü ve beni huzuruna çağırdı. Ayaklarımı sürüyerek huzuruna çıktım. Öncelikle son dönemdeki verimsizliğimden yakındı. Sonra da Ekim’deki hasat şenliklerine yetiştirmek üzere bir la minör keman konçertosu siparişi verdi. Yanından ayrılmadan önce kulağımı çekmeyi de ihmal etmedi:
“Kapellmeister! Yazın kilise için epey beste yaptığınızın farkındayım. Ama misafirlerimin kiliseye değil de, benim salonuma geldiklerini unutmayın. Lütfen la minör’ün hakkını verin.”
Başım önümde, kuyruğum bacaklarımın arasında sıkışık ekselanslarının yanından ayrıldım.
İlham gelmesi kırda yürüyüşlere çıktım. Yaklaşan sonbaharı seyrettim. Göçen kuşları takip ettim. Ormanda akşamı getirdim. Balık tuttum. Gölde kürek çektim. Hiç biri fayda etmedi. Aklıma tek bir mezür gelmedi.
Doğadan umudu kesince Tanrı’ya sığındım. Kiliseye sayısız ziyaretler yaptım. Rahiplerle dertleştim. Mumlar diktim, tütsüler yaktım. Yine de para etmedi. Baktım yaratan yardım etmiyor, yaratılana döndüm. İnsanların arasına karıştım. Aşağı kasabanın hanını ziyaret ettim. Kasabalılarla, hana yolu düşen yolcularla kadeh tokuşturdum. Gündüzleri nezih burjuva kadınlarla tartıştım. Geceleri kasaba sınırları dışındaki geneleve uğradım. Ama olmadı, bir türlü o kayıp ilhamı bulamadım. Hatta bir gün kendimi “Kurudum artık!” diye söylenirken buldum. Yolun sonuna geldiğimi hissediyordum. Gençtim de üstelik. En azından genelevdeki fahişeler böyle diyordu.
...
Konsere on gün kala prens sekreteriyle haber gönderdi:
“Müzisyenlerin hiç bir alıştırma yapmadığını duydum. Yoksa konçerto hazır değil mi?”
Nereden hazır olacaktı? Prense ithaf ettiğimi belirten cümle dışında sayfalar bomboş duruyordu. Bu fiyasko sadece prensin emrindeki hizmetimin değil, gelebilecek tüm iş tekliflerinin de sonu olacaktı. Bir kere adınız ‘tükenmiş’e çıktı mı, kariyeriniz biter, besteci ünvanınızı rafa kaldırır, rütbeleri sökülmüş bir şekilde, herhangi bir orkestrada kemancı ya da kilisede orgcu olabilmek için yalvarıp yüz sürmediğiniz yer kalmazdı. Kimbilir, belki kendisini misafirleri önünde rezil ettiğim için prens beni hapse attırırdı; duyulmadık şey de değildi.
Gerçekçi olmaya karar verdim. Eşyalarımı toplamaya başladım. Onları aileme gönderebilirsem deliğe tıkılmam durumunda yağmalanmalarını engelleyebilirdim. Eski mektupları bir sandığa tıkıştırırken aralarında portelerin olduğu sayfalar keşfettim. Bunlar yazıp da unuttuğum bir keman sonatının sayfalarıydı. Zamanında, genç bir sopranoya adadığım, ama utancımdan kendisine hiç bir zaman dinletemediğim bir eserdi. Melodisini mırıldandım. Gayet uygundu. Az bir çabayla konçertoya dönüşmesi işten bile değildi. Elime geçen bir kemanla üzerinden geçtim. O toyluk günlerim için gayet usta işi bir eser olmuştu: Fazla virtüözite gerektirmeyen ve süslerden arınmış... Oturup çalışmaya başladım.
...
Final bölümü de bitince eğilip zarif bir reveransla davetlileri selamladım. Kulağıma davetlilerin ve orkestranın alkışları geliyordu. Doğrulup prense doğru baktım. Ayağa kalkmış, el çırpıyordu. Diğer davetliler de ona uyma zorunluluğu hissettiler. İster istemez ben de reveransımı tekrarlamak zorunda kaldım.
O akşam prens bana aylığımı arttırdığını bildirdi. Biraz daha fazla paranın kimseye zararı olmazdı. Artışın yanısıra yeni bir sipariş daha vermişti: Bir piyano konçertosu.
Odama gittim. Eşyalarımı tekrar toparlamaya başladım. Ya bir başka unutulmuş eser bulacaktım ya da gün doğmadan saraydan kaçacaktım. Hangisi önce olursa!
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/22244.gif)
Ne güzel bir öykü..uykum kaçtı ve nasıl uyuyacağım ben şimdi diye mızmızlanırken içimi açtı öykünüz ,teşekkürler:)
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
Şaka bir yana, hoşunuza gitmesi, içinizi açması beni çok mutlu etti. Derin saygılarımla.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/12083.gif)
Yazıda buldum kendimi nedense..Öyle hislere kapıldığım çok olmuştur.
Saygımla
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
'Şarkılar da zaten öyle / Kolay kolay gelmiyor' gibi bir şey bizim genç Sebastian'ın başından geçenler. Benim görebildiğim yazmanın ya da bestelemenin kendisini düşünmeye başladığınızda ve üzerine de bir şeyler üretme stresi bindiğinde ortaya çıkan bir durum bu. 'Bakılan yerde hikaye görmeyi', 'Bir şeyler yazmalıyım' cümlesiyle değiştirdiğiniz gün ortaya çıkıveriyor. Başına gelen herkese kolay gelsin. Saygılarımla.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/84057.gif)
yalınayak bir kır yürüyüşüne çıkp,müziğin ezgilerini dinledim.
ne güzeldi yine,varolun değerli şair.
selam ve dostlukla..
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/60206.gif)
Sabahın ilk öyküsünü keyifle okudum...Mendelssohn!un keman konçertosundan ayrılırken eve dönene kadar hiç müzik dinlemedim kulağımdan o müzik silinmesin diye...Hatta hala kulaklarımda.
Şimdi bugün artık hiç bir öykü okumayacağım. Bu öykü gözlerimden silinmesin diye...Tebrikler
Sevgilerimle...
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/112981.gif)
Dostum eline sağlık yine su gibi akıp giden bir öyküydü.Okurken bir ara diğer bir öykündeki bir kıza bestesini okutmayan besteci mi bu diye kendi kendime sordum.
En çok kahramanın ilham aramak için yaptıkları hoşuma gitti.Her yolu denemesine rağmen bir beste çıkaramaması ve birden bire bir mektup arasından çıkan sonat.
Şimdi kaçma düşüncesiyle ve yeni çareyi kalan eşyaların arasında arayan besteci bundan sonrasında ne yapacak diye düşünüyorum.
Dostum eline sağlık.Kutlarım...
En derin saygı ve selamlarımla...
![İlhan Kemal](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/79099.gif)
İlhan Kemal
İlkindeki besteci günümüzün insanı. Buradaki (İsmini vermemişim ama kendisine Johann diyebiliriz) karakter ise 18. yüzyıl başında yaşamış biri. Aslında değişen bir şey yok müzisyenlerin hayatında: Birileri boğazlarına ban beste yap diye bastırıyor.
Güzel yorumunuz için teşekkür ederim. Saygılarımla.