- 683 Okunma
- 2 Yorum
- 0 Beğeni
YOLUN SONU
Kaç kez geldim yolun sonuna, hatırlamıyorum. Aslında yol bitmemişti de ben, bittiğini hissetmiştim her şeyin. Yaşam, en güzel haliyle karşılarken adımlarımı; mutluluğun resmini çiziyordum, bulutlara. Bir süre mutlu bir kelebek gibi uçtum, dar bir alanda.
İlk kez aşkla tuttuğum elleri toprağa ektiğinde yaşam, yolun sonuna geldiğimi hissetmiştim genç yaşımda. Yaşamın soğuk ellerine teslim etmiştim hüzünlü duyguları.
Ne kadar istesem de toprağa sarılmayı, nefes almaya devam ettim uzun bir süre. Hiçbir gözde nefes almadım, sevgilim incinir diye.
Yola tek başıma devam etmek zorundaydım ve devam ettim. Uzun bir süre sonra evlenirken yola yeniden başlıyordum. Daha olgun ve daha az heyecanla. Bir umut çiçeği ekmiştim yolun başına. Yeterince güneş görmediği için erkenden soldu çiçek. Yolun sonundaydım yine, hiç istemesem de. Yine üzgün yine yorgundu yüreğim.
Çalışmaya devam ettim. Ayakta kalmak için çok direndim. Yaşım ilerlemeye başlamıştı. Biriktirdiklerim ise hayal kırıklığı ve hüzündü. Babam, kanser hastalığına yakalandı. Onunla ilgilenmek için işimden ayrıldım. Yüreğimde özel bir yeri olan babamın hastalığı ile yolun sonundaydım yine. Asıldım hayata, babam için.
Zor bir sürecin ardından yeniden başladım işe. Yeni bir yolun başındayım. Adımlarım daha sakin ve daha olgun sanırım şimdi. Küçücük bir sebeple bile mutlu olabiliyorum eskisi gibi. Fazla bir anlam yüklemiyorum hayata ve insanlara. Bu dünyada ki her şeyin geçici olduğunu öğrendim. Daza az kırıp daha az kırılmaya özen gösteriyorum. Yaşanan her sıkıntının insanı geliştirip olgunlaştırdığını ve bu yüzden de şükretmek gerektiğini biliyorum.
Her yolun sonu bir başlangıçmış. İnsan, yorulup acı çekse de çok daha güçlü başlıyor yeni bir yola. Önemli olan yolun sonuna gelindiğinde, kimseye zarar vermeden hoşça kal diyebilmek. Uçurumun kenarına gelince anlıyor insan, sınırlarını.
İnsan uçurumun kenarına gelmeden kanatlanmaz
Nikos Kazancakis
YORUMLAR
Çok teşekkür ederim. Haklısınız, hüzün hep var hayatımda. Bazı insanlara yakışırmış hüzün, yakışıyor sanırım bana da. Hayatı irdeleyip sorgulayarak yaşamayı, boş ama mutlu yaşamaya tercih ederim doğrusu. Taşıdığım her acı dönüştü mutluluğa. Acı ve hüznü taşımayı bilenlerdir, mutluluğun hakkını da vermeyi bilenler.
Aslında aktarmak istediğim yaşadığım sıkıntılar değildi. Her sıkıntı ve zorluğun insanı daha güçlü kılıp daha insan yaptığını vurgulamak istedim. Sonuçta her insanın hayatında sıkıntı vardır da bu sıkıntıları avantaja çevirebilmektir önemli olan.
Saygılarımla.
hayal deniziii tarafından 11/22/2012 11:54:22 PM zamanında düzenlenmiştir.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/112780.gif)
efendim yazı hayatınızda yaşanmışlıkların silüeti gibiydi hüzünle başlamış ve mutlu olacağım derken hüzünle biten bir yaşam öyküsü acı üstüne acı ve en sevindirici yanı herşeye rağmen ayaklarınızın üstünde durup yıkılmadan çalışma hayatına tekrardan yön vermeniz olmuş bence hayat süprizlerle dolu acı veya tatlı herkes payına düşeni alıyor hayatınızda başarılar ve mutluluklar dilerim kutlarımdeğerli kaleminizi saygılarımla selamlar