Ölmek için nedenlerim vardı. Dört duvar içinde hapsoldum,sevgiye inanmayanların düşünceleri toprak gibi örtüldü üzerime . Namusum dillere sakız , anne babam ellere diyar oldu .Anneannem tuttu ellerimden , nefes almam için .Aşk tuttu ellerimden ,kalbim atmaya başladı .Sessizlikti kulaklarımdaki his , Çok uzun sürmüştü ,küçük bir kızdım ,büyürken bana adımları attıran hayat ,iktire kaktıra öğretti bana yürümesini.
Aşk .. Aşkla başladı herşey,pembe gözlüklerimin camları kırıldı.Gözlerime battı cam kırıkları, içime akarken gözyaşlarım can kırıklarına dönüştü. Aşk, hastane köşelerinde sessizliğimi susturdu , hastane odaları kahkahalarımla dans etti. Bedenim eriyordu ,kanıma huzur üfledi .
Ne aşk ki o, imkansızları barındırmadı ,üzülmemem için ya beni uzaklaştırdı herkesten ,ya da beni yokedenleri kovdu bu şehirden. bu şehir, İzmir , Doğduğum yer , dünyaya ilk baktığım nefesimi ilk tattığım denizini bedenime giydirdiğim şehir. bu şehirde doğdu işte küçük bir kız olan ben , bu şehirde büyüdü sanat çizen ellerim , ve bu şehirde ölümle tanısacakken aşkla tanıştı ruhum .
Bitmeyen bir hikayenin başıydı sadece bu ....